eləməyə
imkanım yoxdur, bir də belə şey eləsən götürməyəcəm
hədiyyəni" — deyərdi və hər dəfə də götürürdü və hər dəfə də
Asya uğunub özündən gedirdi, Fuadı qamarlayıb bağrına
basırdı, o üzündən, bu üzündən öpürdü: "Sənə qurban olum, —
deyirdi, — elə sən də mənim bir balamsan da — deyirdi, —
487
gicəm, dəliyəm, vallah, amma sevirəm səni", — deyirdi... İlk
vaxtlar bu ehtiras Fuadın da başını dumanlandırdı,
qarşısıalınmaz bir qüvvə onu hey Asyanın yanına çəkirdi,
amma illər keçdikcə bu görüşlər get—gedə seyrəlir və hər cür
təravətdən, bayramdan uzaq bir məcburiyyətə çevrilirdi
Fuadçün. Bıqdırıcı, darıxdırıcı, sevincsiz bir məcburiyyətə...
Rumiyyə peyda olandan sonra, Asyayla görüşləri əsil mənəvi
işgəncə idi. Ancaq Fuad bu əlaqəni birdəfəlik pozmağa da
tələsmirdi nədənsə; hər halda Rumiyyəylə məsələni
rəsmiləşdirməyincə Asyanı heç bir şeydən agah etmək
istəmirdi. Onu da düşünürdü ki, üzülüşmələrinin səbəbləri
Şövqü Şəfizadənin "mamlı-matan", cavan qızı olduğunu
biləndə Asya lap özündən çıxacaq... Qorxurdu ki, hətta
əsəbiliyinin, hövsələsizliyinin dar vaxtında, Asya hikkəsindən
qisasa da əl ata bilər. Xoşbəxtlikdən heç bir məktubu-sənədi
yox idi Asyada və onların əlaqələri barədə də adamlar yalnız
güman, fərziyyə edə bilərdilər; güman, fərziyyə — sübut-dəlil
ki deyil... Birdən Asya lap dəli olsa, dekanlığa müraciət eləsə,
Fuad bunun da fəndini tapmışdı; "Eloğlusu" Zülfüqarovun
yanına girib lotuyana cəyil söhbət eləyəcəkdi. "Dünya dağılsa
da mən Şövqü Şəfizadənin qızını alasıyam, — deyəcəkdi — və
ondan sonra Şövqünün əliylə bütün məni istəməyənləri, bütün
mənə badalaq gələnlərin, bütün məni incidənlərin dədəsinə od
qoyacağam". Zülfüqarov kimilər məhz bu dili başa düşürlər.
Görüm onda Zülfüqarov mənim qabağıma nəynən çıxacaq.
Şövqü demişkən "yüz elə Zülfüqarov tək bir Şövqünün əlində
heç nədir" ...Amma allah eləsin, buna ehtiyac qalmasın, məsələ
yoğunlamasın, Asyayla da halallıqla, xoşluqla ayrılaq, hər
halda neçə ildir bağlıyıq