q onunla, yaxşılı-yamanlı günlərimiz
olub, çox çətin dəqiqələrdə Asya kişi qızı kimi ona arxa, dayaq
olub; allah kərimdir, o da münasib bir adama rast gələr,
yenidən ailə qurar, xoşbəxt olar. Otuz iki yaş nə yaşdır ki!..
Heç cür istəməzdi ki, Asyanın könlünü qırsın, axı dörd il
bağlılığın o qədər xatirəsi var, zarafat deyil axı!.. Amma bu
488
xatirələrə, minnətdarlıq hissinə cavan ömrünü də qurban verəsi
deyildi ha!.. Olan olub, keçən keçib, vida məqamı gəlmişdi,
Asyayla onun yolları haçalanıb ayrılmalı idi...
Çox naz-qəmzədən, çox əzilib-büzülmədən sonra, Fuadın,
necə deyərlər, ürəyinin yağını əridəndən sonra axır ki,
Rumiyyə bir gün: "yaxşı"— dedi, evlənmələrinə razılıq verdi.
Şövqü də məsələni biləndə "yox" demədi. Ən çox etiraz edən
Bilqeyis xanım oldu. "Tayımız deyil, əslin-nəslin tanımırıq və
s. və i. a. mızıldanmalardan sonra nəhayət, o da ipə-sapa yatdı,
imana gəldi. Yanvarın dördündə Qurbangil Şövqünün yanına
elçi gəldilər. Elçilər dəstəsinə Zülfüqarov da özünü zornan
dürtüşdürdü. — Ömründə ilk və bəlkə də axırıncı dəfə
Şövqünün evinə girmək fürsətini Zülfüqarov heç fövtə verərdi.
Şövqü elçiləri təmkinlə qarşıladı, özünü çox ağır aparırdı.
Dedi, yaxşı madam ki, gəlmisiz, fikirləşərik, məsləhətləşərik,
cavabınızı sonra deyərik. Elçiləri nəticəsiz geri qaytardı, "bir
həftədən sonra gəlin" — dedi... Bu bir həftədə Fuad bir az da
saralıb-soldu, şam kimi əridi və bir həftə sonra elçilər (o
cümlədən əlbəttə ki, Zülfüqarov) Şövqügilə təşrif gətirəndə
Şövqü "Nə deyirəm ki, xoşbəxt olsunlar" — dedi və Bilqeyis
xanım hamıya şirin çay gətirdi. Şadlığından lap başını itirmiş
Zülfüqarov "dəbdir, qaydası belədir deyə qaşığını stəkanında
ora-bura hərlətməyə, cingildətməyə başladı, amma Şövqü
qaşqabağını töküb: "bir az yavaş, sən allah, — dedi, — baş-
beynimiz getdi...".
Yanvar ayının onu idi o gün, amma Fuad, Asyaya o gün də
heç nə demədi. (O gün gecəni Asyanın yanında qalmışdı).
Düşünürdü: "on dördünə nə qalıb ki?.." Güman edirdi ki,