bu üç
gün ərzində xəbər Asyanın qulağına çatmaz. Məsələni Asyaya
on dördündə açmaq istəyirdi. Çünki yanvarın 13-ü köhnə
təqvimlə yeni il günü — Asyanın da ad günü idi, həmişə bu
günü xüsusi qeyd edərdilər. Fuad bu səfər də — birgə olduqları
bu son ildə də —Asyanın bayramına zəhər qatmaq istəmirdi.
"Qoy ad günü keçsin, deyərəm". Amma Asya məsələdən ikinci
489
elçiliyin səhərisi gün xəbər tutdu. Aman allah, o nə şəbeh idi,
Asya çıxartdı? Göz yaşları, hədələr, isterika, yalvarış... hər şeyi
yadına salmışdı — ta, onun kurs işlərini pulsuz yazmağına
qədər, müəllimlərin qılığına girib bəzi fənlərdən ona qiymət
yazdırdığına qədər... "Deməli, institut illərində sənə mən gərək
idim, diploma çıxıb institutu qurtaranda Şövqü Şəfizadə gərək
oldu?.." Niyə axı onda da, sonralar da, Fuadın evlənməsindən
söz düşəndə hamı əvvəlcə Şövqü Şəfizadənin adını çəkirdi,
guya o, Şövqünün qızıyla deyil, özüylə evlənmişdi... Asyanı
necə inandıraydı ki, Rumiyyəyə aşiq olub, təmənnasız-filan
sevir onu, Şövqünün qızı deyil, adi bir adamın övladı olsaydı
da, anadan-atadan yetim olsaydı da beləcə sevəcəkdi... Heç
Asya buna inanardı? "Adə, mənə gəlirsən, — deyirdi Asya —
təmənnasız-filan, aşiq olmuşam filan, adə, həmin o sənin
adamların Şövqügilə elçi gedən gecə sən mənim yanımda
qalmamışdın?" Bu doğrudan da belə idi, amma bunun sırf bir
təsadüf olduğunu necə başa salaydı Asyaya? Asyanın qəlbini
qırmadan, izzəti-nəfsinə toxunmadan, necə qandıraydım onu
ki, lap heç Rumiyyə məsələsi olmasaydı, bu cür münasibətimiz
nə qədər davam edə bilərdi, mən ki səni alası deyildim,
əzizim... İndi mənim iyirmi iki yaşım var, sənin otuz iki. On
ildən sonra mənim otuz iki yaşım olacaq, sənin qırx iki. Mənim
qırx yaşım olanda isə sənin yaşın əllini haqlayacaq. Qırx yaş
kişi ömrünün ən yetkin çağıdır... Əlli yaşlı qadın isə... bütün
bunları Asyaya necə deyəydi axı... Bircə dedi ki, istəsən, biz
yenə də əvvəlki kimi görüşə bilərik, hərdənbir. İndiyəcən
sirrimizi bilən olmayıb,