, bundan sonra da olmaz... Bunu Asyaya
təsəlli üçün demişdi. Əcəb təsəlli oldu? Asya yanındakı gecə
çırağını götürüb ona tərəf vızıldatdı, yaxşı ki, Fuad başını
vaxtında yana çəkdi, yoxsa başı yarılacaqdı.
Elə bil Asyanın isterikası da elə bununla bitdi. Elə bil
toxtadı bir növ. Durub mətbəxə keçdi, Fuad eşitdi ki, parçla
vedrədən ləyənə su tökur — əl-üzünü yuyur. Sonra otağa
qayıtdı, sifəti elə bil dartılmışdı, avazıyıb gözlərinə çəkilmişdi,
490
bircə gözləri qalmışdı sifətində, qocalıb çirkinləşmiş, iri
gözləri. Asya sakit bir tərzdə:
—Get, — dedi.
Fuad nə isə demək istədi, amma Asya onu ağzını açmağa
qoymadı:
—Xahiş edirəm səndən, çıx get, — deyə sakitcə təkrar etdi.
Fuad ayağa durdu: inana bilmirdi ki, bütün bu qalmaqallı
səhnələrdən sonra və bütün bu illərin əlaqəsindən sonra beləcə,
biryolluq üzülüşə bilərlər. Otaqdan həyətə çıxanda da hələ
inanmırdı, həmişəlik ayrıldıqlarına. Həyətdən küçəyə çıxdı və
yenə də inanmırdı, gözləyirdi ki, arxadan çağıracaq, çağıracaq
onu, hətta təlaş edirdi ki, Asya yüyürüb küçəyə çıxacaq və
bütün bu çılğın səhnənin ardı küçədə, camaatın gözü qarşısında
davam edəcək. Ancaq heç bir səs gəlmədi. Çevrilib pəncərəsinə
baxdı. Pəncərədə də heç kəs görünmürdü... İkili hisslər
keçirirdi Fuad. Bir yandan asudəlik hissi — sevinirdi ki, son
müddətdə onun qarşısına çıxan bu ən ciddi problem həll
olundu, ağrıyla, göz yaşıyla, haray-qışqırıqla, amma hər halda
düyün açıldı — ən çətini arxada qaldı, o bundan da çılğın
səhnə, bundan da çılpaq ehtiraslar gözləyirdi, nisbətən sakit,
dinc oldu hər şey — buna sevinirdi. Amma həm də qüssəliydi
bir qədər. Tək ona görə yox ki, neçə ildən bəri sevincini,
kədərini, gileyini, istəyini gətirdiyi bu söyüdlü həyətdən, bu
yarıqaranlıq otaqdan, Asyanın bir az soğan, bir az qovrulmuş
tum qoxuyan isti nəfəsindən, bir qədər qaba nəvazişlərindən,
lağlağı söhbətlərindən, adamları yamsılamaq məharətindən və
məxsusi Fuadçün bişirdiyi dadlı xörəklərdən ayrılır. Bir də