ona
qüssələnirdi ki, Asya onu bir neçə saatın içində itirə bildi və
saxlamaq, qaytarmaq üçün daha heç bir cəhd, temperamentinə
uyğun olan heç bir dəli-dolu hərəkət eləmədi, elə sakitcə:
"Yaxşı, çıx get" — dedi, eləcə sakitcə qovdu ki, doğrudan da
birdəfəlik çıxıb getsin...
Amma bəlkə... Bu fikirdən diksindi Fuad, hardansa yadına
düşdü birdən: kimin haqqındasa danışmışdı ona Asya — üstünə
491
nöyüt töküb yandırıb özünü. İraq-iraq birdən bir xata çıxar
qızın əlindən... Allah, sən saxla, Fuad özünə yer tapa bilmədi
bu fikirdən, istədi geri dönsün, amma dönmədi, bir saatdan
sonra avtomatdan zəng elədi Asyaya, səsini eşidib sakitləşdi,
danışmadan asdı dəstəyi, bir də gecə zəng vurdu, səsini eşitdi,
lap arxayın oldu, sakitcə yuxulayıb yatdı...
On üçündə də zəng elədi, ad gününü təbrik etmək, hətta
hədiyyə alıb evlərinə getmək istəyirdi. Bütün günü telefon
cavab vermədi. 14-də də telefonu cavab vermədi. 15-də Asya
işə çıxdı. Fuadla pilləkəndə rastlaşdılar. Asya özünü
görməməzliyə vurdu, Fuad da onu saxlamadı.
Bir həftə, ya on gün sonra Asyadan məktub aldı. Oxudu
məktubu, cırıb atdı, nəyə lazım idi ki, saxlasın, birdən ələ
keçib-eləyə bilərdi. Amma məktubun məzmunu indiyəcən
yadındaydı... Elə Asyanın son görüşlərində dediyi sözlər idi
məktubda da, həmin elə o sözlər daha ədəbi cümlələrlə ifadə
olunmuşdu. Özü də makinada çap olunmuşdu, Asyanın
evindəki həmin o "Kontinental" makinada. K. hərfi o biri
hərflərdən bir az aşağı düşürdü bu makinada...
Yazırdı ki, ömrümün səninlə keçən illərinə heyfsilənmirəm.
Ona heyfsilənirəm ki, bu yaşımda adamları tanıya bilmirəm
hələ. Ay yazıq, axı sən heç sevməyə qadir deyilsənmiş. Tək bir
özündən başqa heç kəsi sevmirsən... Öz işinin xətrinə hamının
— lap elə doğma atovun, anovun da meyitini tapdayıb
keçərsən. Bu gün məni atdığın kimi, bir gün indi təzə nişanlının
— "təzə nişanlı?!" Guya köhnə nişanlısı da vardı — atasının işi
bir balaca yaş olan kimi onu da atarsan... Gülməli o idi ki, Asya
məktubun