n axırında şer də yazmışdı:
Ey vəfasız, gözü ağlar qaldım mən.
Ürəyimin başı dağlar qaldım mən.
Başqa bir gözələ uydun, məni atdın.
Nə olar, təki sən xoşbəxt ol, qoy ağlar qalıım mən...
Şerdən sonra R. S. də var idi; Xoşbəxt ol, Fuad. Amma bu
492
xasiyyətlə sən çətin xoşbəxt olasan. A.
Əlbəttə, məktub yaralanmış qadın mənliyinin fəryadı idi,
ittihamlarının heç biri düz deyildi... Amma bu məktubu yada
salanda Fuad həmişə bir şeyi fikirləşirdi: görəsən, doğrudanmı
Asyanın falı, ya bəlkə qarğış idi bu, — düz çıxmışdı. Görəsən,
doğrudanmı Fuad xoşbəxt deyildi və əgər deyildisə,
doğrudanmı heç bir vaxt xoşbəxt olmayacaqdı da? Və onda
doğrudan belədirsə, nədir xoşbəxtlik, nə deməkdir xoşbəxt
olmaq? O düşünürdü ki, əksər insanların — elə Fuad özü də o
cümlədən — təsəvvüründə xoşbəxt olmaqçün lazım olan hər
şey var onda — ailə, sevdiyi arvadı, iki oğlu, evi, özü seçdiyi
peşəsi, vəzifəsi, pulu, hörməti, gələcəyi... Və xoşbəxt idimi o?
Bilmirdi, qəti bir şey deyə bilməzdi bu barədə, bircə onu bilirdi
ki, bu haqda düşünməyə macalı yoxdur, vəssalam. Bəzən də
düşürürdü ki, xoşbəxtlik bəlkə sənin duyduqların deyil, sənin
haqqında başqalarının təsəvvürüdür — sənə "bəxtəvər"
deyənlərin sənin haqqında rəyi, fikri, təsəvvürü. Öz içində nə
duyursan duy, əgər başqaları səni öz arşınlarıyla ölçürlərsə, o
arşınlarla ki, sən özün də elə başqalarını həmin arşınlarla
ölçürsən, — və bu arşınlara görə, onların təsəvvüründə sən
mütləq xoşbəxtsən, onda deməli, elə sənin bəxtiyarlığın da
bundadır — özgələrə bəxtəvər görünməkdə, özgələrin həsədinə
səbəb olmaqda... Bunu daha gözəl, daha qısa və daha dəqiq
ifadə edib kimsə, haçansa: "Çölüm özgəni yandırır, içim
özümü". — Bəlkə elə doğrudan da insanın xoşbəxtliyi çölünün
özgələri yandırmasıdır və əgər belədirsə, onda deməli, Asyanın
falı çin çıxmayıb...
Mayın ortalarında Rumiyyəylə evləndilər. Qiyamət toyları
oldu. Bütün Bakı danışırdı bu toydan. Həmin gecə Moskvaya
uçdular. Bir aya qədər "Rossiya" otelində