, Qasım, get siqaretini al, — dedi — indicə
təyyarə enəsidir.
Qasım bufetə tərəf getdi. Fuad qara eynəyini çıxartdı, ətrafa
göz gəzdirdi; bufetin qabağında Qasım növbəyə dayanmışdı...
Yumşaq kreslolarda adamlar oturmuş, uzanmışdılar, hətta şirin-
şirin yatanlar da vardı. Arabir reproduktorlardan, düşüb-qalxan
təyyarələr haqqında elanlar eşidilirdi.
— Bağışdöyüz...
Fuad başını qaldırdı. Qarşısında dayanmış adama baxdı —
sallaq dodaqları, bulanıq gözləri vardı, sifəti saqqallıydı, əyin-başı
da elə bil üstündən tökülürdü. Çərkəz "şulum" deyərdi belə
adamlara. Döşündə nosilşik nömrəsi asılmışdı: 12.
—Bağışdöyüz a, — deyə on iki nömrə yenə təkrar elədi. —
Siz gavar Qurban müəllimin oğlusuz?
Fuad:
—Bəli, — dedi, — təəccübləndi; çoxdan bəri onu Qurban
müəllimin oğlu kimi tanıyan olmazdı; əksinə, Qurbanı Fuada,
Şövqüyə görə tanıyardılar.
On iki nömrə şaqqanaq çəkib güldü, gülüşündə də bir
əcaiblik vardı.
—Gör ha!.. O saat tanıdım... Gör bir neçə il görməmişəm
səni, amma tanıdım. Bir kərəm səni televizorda görəndə də
tanımışdım...
Fuad qeyri-müəyyən bir şey mızıldadı.
—Məni tanımadun?
—Xeyr.
495
—Səninnən bir məktəbdə oxuyurdum da... Fuad nə qədər
cəhd etsə də, bu sifət hafizəsində heç cür canlanmırdı.
—Sora Qurban kişi qovdurdu məni o məktəbdən. Bu fakt da
Fuadın yadına heç nə salmırdı. Qasım qayıtdı, nosilşikə tərstərs
baxıb:
—Ə, çıx get işivə, ə, — dedi — nə durmusan burda, di yeri,
yeri!..
Fuad:
—Dayan, Qasım, — dedi, — tanış çıxmışıq.
On iki nömrə bu sözdən ürəklənib stula oturdu.
—Qurban müəllimdən əvvəl direktor Zəki müəllim idi də...
Oxartana məni nöyüt almağa göndərib ki, Zəki müəllim.
Yadında, məktəbimizin tinində nöyüt dükanı vardı...
Bu Fuadın yadına gəlirdi, özünün nöyüt növbələrində
dayandığı günlər, evlərini qızdıran, xörəklərini bişirən
kerosinkaları da yadında idi.
—Oxartana odun daşımışam ki, Zəki müəllimin evinə.
"Oxartana" sözü də Fuadın yaddaşını nə isə cırmaqladı.
—Bəs atam səni niyə çıxartdı