x arxalanma, o
stolun dalında çoxların görmüşük..." İndi gör Qafur Əhmədli
neyləyib. O da insandır da, o da özündən çıxa, cavab qaytara
bilərdi camatın yanında. Xeyr, xudanəkərda! Qafur Əhmədli
gülə-gülə qalxıb ayağa, üzrxahlıq eləyib: "Bağışlayın, Qurban
müəllim, — deyib, — çox üzr istəyirəm, qocaman
müəllimsiniz, sizə hamımızın hörmətimiz var". İclasdan
çıxanda da deyir girib Qurban kişinin qoluna, qapıya qədər
ötürüb onu ədəb-ərkanla...
Amma sonra altdan-altdan kişinin pıçını elə burub ki, heç
Qurbanın tükü də tərpənməyib. İndi sən ki, belə pəs düşmüsən
rayon maarif müdiriylə, onda kərək onqat ehtiyatla dolanasan.
Amma belə atışmadan bir həftə sonra Qurban kişi durub raykom
iclasında ki, bəli, "rayonumuzun maarif səviyyəsi aşağıdır,
savadsız müəllimlərə tanışlıqla məktəbə təyinat verirlər. Odur ki,
ziyalıların da çoxu övladlarını kəmsavad eləməmək üçün onları
499
ayrı məktəblərə qoyur". Dəsgah burda başladı. Əhmədli bayraq
elədi Qurbanın bu çıxışını, demoqoqluğa saldı o saat, nə bilim
böhtançılıq, daha nə bilim nə... Üç günün içində məsələni həll
etdilər, qurtardı getdi...
—Qasım, bir öyrən gör nə oldu bu təyyarə, on beş dəqiqə
keçdi ki...
Qasım getdi. Nosilşik:
—Moskva samalyotun qarşılıyırsan? — dedi. — Mən də
onu gözləyirəm. Bir müddət də matdım-matdım Fuadın üzünə
baxdı. — İşə bax e... Elə o vaxtdan səni görmək istəyirdim...
Gör neçə il keçib e... Bir iş olmuşdu o vədə, uşaq idik, axmaq
idik, bir qələtdi eləmişdik, gərək day məndən inciməyəsən...
Fuad:
—Nə iş? — deyə laqeydliklə soruşdu və həmin andaca qəfil
amansız bir xatirə qırmanc kimi yaddaşını qamçıladı.
...və birdən-birə otuz ilin arxasında qalmış, tamamilə
dəyişmiş sifəti — on iki nömrəli adamın sifətini tanıdı və onun
adı da dərhal yadına düşdü — Zeydulla...
Otuz il keçir o gündən, otuzdan da çox, amma yaddaşından
qovmaq istədiyi o xatirə, ildə-ayda bir dəfə də olsa gözərib
yandırır hafizəsini, bütün içini dolaşır, varlığını alt-üst edir.
O vaxt Fuad bilmirdi