ki, Zeydullanı məktəbdən nə üstə
qovublar, heç qovulmasından da xəbəri yox idi. Amma bu
yekəpər, ayıya oxşayan oğlanı məktəbdən tanıyırdı, Zeydulla
iki sinif Fuaddan yuxarı idi.
Bir gün — dekabr ayı idi, günü də yadındadır, dekabrın 17-
si, adamın gözünü göynədən acı küləkli, rəngi solmuş boz,
tutqun, soyuq bir gün idi. Külək zibil qutularını çevirmişdi,
əzik-üzük, çirkli kağızlar səkilərə səpələnmişdi. Günlər
qısalmışdı, Fuadgil ikinci növbədə oxuyurdu, məktəbdən
çıxanda hava qaralmış olurdu.
O gün məktəbdən çıxıb tinə çatanda Fuadın qabağını üç
oğlan kəsdi. Zeydulla idi biri, o biri ikisini tanımırdı, onların
məktəbində oxumurdular, yəqin.
500
—Bura gəl!
—Hara?
Bərk-bərk qollarından yapışdılar:
—Bax, bura! — məktəbin dalındakı yarıuçuq divarı
göstərdilər. Ətrafda heç kəs yox idi.
—Niyə?
—Çox danışma, gəl bura!
Fuad dartınıb qaçmaq istədi. Amma yaşlı iki, oğlan, sağdan
və soldan bərk-bərk onun qollarından yapışdı. Zeydulla arxada
dayanıb ora-bura boylanırdı — görsün gələn yoxdur ki. Divara
yanaşdılar. Zeydullanın əlində tabaşir vardı. Tabaşiri Fuada
uzatdı və divarı göstərdi.
—Yaz! — dedi.
Fuad anlamadı.
—Nə yazım?
—Götür meli!
Fuad tabaşiri əlinə aldı.
—Yaz: "Qurban — qaban".
Fuad çırpınıb çıxmaq istədi. Oğlanlar onun qollarını daha da
bərk sıxdılar. Zeydulla:
—Yaz, — dedi — özü də böyük hərflərnən yaz!
Fuad:
—Yox! — dedi.
Oğlanlardan biri:
—Bilirsən sənə neylərik? — dedi.
Arxadan Zeydulla yaxınlaşdı:
—Bax, oxartana çəkərik ki, ömrünün axırıneycən invalid
qalarsan. Aton kimi!..
Elə belə dedi: "oxartana". Necə oldu ki, bayaq bu "oxartana"
sözündən tanımadı onu. Bəlkə də "səni öldürərik" desəydilər,
Fuad elə qorxmazdı. Amma məhz "invalid qalarsan" hədəsi
onu qorxutdu. Bu, real hədə idi. Fuad ömründə öldürülmüş
adam görməmişdi, amma invalid görmüşdü. Atasının taxta
protezi gəldi durdu gözünün qabağında. Atası gecələr yatanda
501
protezini çıxarıb qapının ağzında qoyardı. Gecənin bir
yarısında durar, ağır nəfəs