s ala-ala protezi təzədən geyər, ikinci
mərtəbədən aşağı, həyətə, tualetə düşərdi. Sonra qayıdıb yenə
protezi çıxarar, bir ayağının üstündə tullana-tullana çarpayısına
yanaşardı.
—Di uzatma, yaz görək.
Yazdı Fuad. Özü də boyu çatınca iri hərflərlə yazdı:
QURBAN —QABAN.
Əlbəttə, bəlkə gərək şikəst qalmağa razı olaydı, amma
yazmayaydı. Amma cəmi-cümlətanı səkkiz yaşı vardı, ikinci
sinifdə oxuyurdu və ürəyində fikirləşmişdi ki, yazıdır da,
yazıdan nə olsun, bir bu yazı üçün bütün ömrünü protez taxsın?
Nə biləydi ki, bu kiçicik yazı, iki sözdən ibarət, tabaşirlə
yazılmış xətt — onunçün dünyada ən pozulmaz yazı olacaq. O
yazılan ki, ona pozu yoxdur və bu yazı həmişə onun mənliyini,
kişiliyini, heysiyyətini didib tökəcək, uçurub dağıdacaq,
ömrünün ən xoş dəqiqələrində belə yaddaşına qəfilcən qayıdıb
bu xoş dəqiqələri əzaba, ağrıya çevirəcəkdir və otuz il belə
olub, otuz il də, ya bundan sonra neçə il həyatı qalıbsa — beş
gün, beş ya iyirmi beş il — belə olacaqdı. İnsan ömründə bəzən
elə sözlər, ya elə işlər olur ki, vaxt, hər şeyə məlhəm olan vaxt
belə, onların qarşısında acizdir, onlar hər yaranı sağaldan, hətta
ölüm itkisinin ağrısını belə keyləşdirən vaxta üstün gəlirlər.
Belə sözlərdən, belə işlərdən sonra insan əbədiyyən tam
xoşbəxt olmaq imkanından qısır olur. Haçansa, hardasa, özünü
tam bəxtiyar və arxayın bildiyin anların birində elə bil yaddaşın
qanayır, qayıdır o söz qulağına, o hərəkət gözlərinə və tam
səadətin səninçün həmişəlik mümkünsüzlüyünü anlayırsan...
Zeydulla:
—Nöqtə də qoy! — dedi. — Sonra nə fikirləşdisə — yox,
nöqtə yox, nida işarəsi... — deyə əlavə etdi.
Fuad nida işarəsi də qoydu:
QURBAN — QABAN!
Qollarını buraxdılar, çıxıb getdilər. Tində dayandılar, Fuada
502
tərəf çevrildilər. Zeydulla barmaqlarını ağzının içinə salıb
bərkdən fit çaldı, dişlərinin arasından yelpicvarı tüpürdü və
Fuada "şiş" göstərdi. Getdilər.
Addımları, şaqqanaq çalıb bərkdən gülmələri, zarafatları
uzun zaman eşidilirdi... Elə bərkdən