deyib-gülürdülər ki...
Evlərinə necə gəldiyi yadında deyil. Ancaq qapılarının
yanında dayandı, nə isə düşündü, evə girmədi, geri döndü,
hardansa əski tapdı, nohurda islatdı, gedib divardakı yazını
sildi — sabah görüb-bilən olardı. Lap elə atasının özü görüb
Fuadın xəttini tanıya bilərdi. Fuad özünü öldürmək istəyirdi o
gecə, ancaq bilmirdi ki, bunu nə sayaq etmək olar... Sonra
fikirləşdi ki, özünü öldürməyəcək, amma mütləq çox güclü bir
adam olacaq və təkbaşına heç kəsə demədən, heç kəsi agah
etmədən bu üçündən dəhşətli intiqam alacaq... Nə atasına, nə
anasına, nə də başqa heç bir kəsə heç bir vaxt deməmişdi bu
hadisəni... Amma neçə vaxt, neçə ay atasından gözlərini
gizlədirdi, baxa bilmirdi atasının üzünə...
O vaxt and içmişdi ki, intiqam alacaq, amma keçən bu otuz
ildə bir dəfə də olsun, həmin uşaqlara rast gəlməmişdi və hətta
bəzən Fuada elə gəlirdi ki, o üçü konkret, real simaları olan
fərdlər deyilmiş, nə isə mücərrəd bir Şər, Zor, Qəddarlıq və
Yamanlıq rəmzləri imiş. Və... budur bax, bu rəmz, on iki
nömrəli nosilşik… Otuz ildən sonra elə bil yaddaş zindanının
ən qaranlıq, zülmət hücrəsindən çıxıb gəlib bu mücərrəd Şər,
Zor, Yamanlıq elçisi — sallaqdodaqlı, bulanıqgözlü nosilşik,
düz onun qənşərində oturub və deyəsən, aman allah, o vaxtkı
günahı üçün üzrxahlıq eləmək niyyətindədir... Bu üzrxahlıq
daha da ağır bir işgəncə idi, çünki belə məlum olurdu ki, otuz il
keçməsinə baxmayaraq həmin səhnə tək Fuadın yox,
Zeydullanın da yadındadır. Deməli, Fuad kimi Zeydullayçün
da bu adi, keçəri, ötəri bir epizod deyilmiş, vaçib, əsaslı,
unudulmayan bir hərəkət imiş. O qədər əhəmiyyətli bir şey
imiş ki, otuz il ərzində Zeydulla da onun günahını içində
daşıyıb, bağışlanmaq istəyib və nəhayət bu gün niyyətinə çatıb
503
— üzr diləyir.
Fuad elə bilirdi ki, bu hadisəni ondan, Fuaddan başqa
xatırlayan ikinci bir insan yoxdur və bu hadisə — bəlkə də
ancaq onun yaddaşında mövcuddur... Sanki o Keçmişin də
Gələcək kimi daima mövcud olduğunu,