. Fuad
danışdıqca fikri gah bu xırıldayan mikrofona, gah onu dinləyən
adamlara, gah gül-çiçək içində itmiş tabuta, tabutun üstündə
Fuad Salahlının gülümsəyən fotoşəklinə, gah da tabutun
yanında dayanmış qarapaltarlı, ağsaçlı qadına yayınırdı.
—Fuad Salahlı, dərin biliyini, zəngin təcrübəsini
cavanlardan, saysız-hesabsız tələbələrindən əsirgəmirdi. —
Fuad bu sözləri tələffüz edir və düşünürdü: bu ağbaş qadın
Solmazdırmı? Əlbəttə, Solmazdır. Vaxt insanı necə dəyişərmiş
ilahi?! Təsadüf elə gətirmişdi ki, o vaxtdan Solmazı bir dəfə də
görməmişdi və indi bu kök, ağır baxışlı, dərdi-qəmi qaralara
bürünmüş qadını o vaxtkı arıq gəlinlə, çit paltarlı, həmişə
mehriban gülümsəyən, əlinin tozunu ətəyinə silən, saçlarını
biləyinin ardıyla gözlərinin üstündən çəkən — o nərmə-nazik
gəlinlə eyniləşdirməkmi olardı?.. Bu ikisi — eynimi adam idi
— ya biri orada, Keçmişdə qalmışdı, ikincisi indi, burada
dayanmışdı?
Qısaqol köynək geymiş vızbaş oğlan artırmaya qalxıb
506
mikrofonu burdu, xırıltı kəsildi...
Fuad mərhumun elmi işlərindən, maraqlı mühazirələrindən
danışırdı, onun xatirəsinin qəlblərimizdə əbədi yaşayacağına
əmin olduğunu bildirirdi...
Birdən adamlar içində Şövqünü gördü... Görünür, Şövqü
gecikmişdi: çünki yuxarıda, artırmada deyil, aşağıda idi, özü də
lap arxada dayanmışdı. Fuad düşündü ki, Şövqü yaxşı eləyib
gəlib, Fuad Salahlının ömrünün axırınacan küsülü
qalmışdılarsa da, ölüm hər halda hər şeyi unutdurur. Ölümün
böyük gerçəkliyi qarşısında bütün olub-keçən ədavətlərin kinküdurətin,
mübahisə və mülahizələrin puçluğu, heçliyi, yalançı
"əhəmiyyəti" çox aydın görünür. Fuadın ağlından bir fikir də
keçdi: görəsən, Şövqü qanlıbıçaq düşməni, barışmaz rəqibi
haqqında öz kürəkəninin bu cür ağızdolusu danışmasına necə
baxacaq, həddən-ziyadə şişirtmə hesab etməyəcək ki bu
sözləri? Hər halda Fuad mərhuma verdiyi yüksək qiymətlərdən
heç birini azaldası deyildi. Bu gün axır ki, Fuad Salahlı layiq
olduğu sözləri eşitməyə haqq qazanmışdı. Əgər