eşidə bilsəydi.
Fuad:
—Əziz müəllimimiz Fuad Salahlını heç bir zaman
unutmayacağıq! — deyə nitqini bitirdi.
Nəfəsli orkestr kədərli bir musiqi cümləsi çaldı, dayandı.
Sədrlik eləyən rektor mikrofona yanaşdı:
—Söz verilir mərhumun dostlarından və həmkarlarından
görkəmli sənətkarımız Şövqü Şəfizadəyə...
Fuada elə gəldi ki, yer ayağının altından qaçır. Şövqü
aramla artırmaya tərəf addımladı. Milçək uçsaydı eşidilərdi.
Şövqü sanki nə onu dördgözlə izləyən adamları görür, nə hər
tərəfdən şəklənmiş, qulaqların fərqinə varırdı. O, dərin fikirlər,
xəyallar aləminə qərq olmuşdu. Yavaş-yavaş artırmaya qalxdı,
təmkinlə mikrofona yanaşdı, bir müddət susdu, danışmadı.
Sonra:
—Yoldaşlar! — dedi — hörmətli sədr mənə söz verəndə
məni Fuad Salahlının dostu adlandırdı. Qırx ildən artıq bir
507
müddətdə mən bu dostluqla fəxr etmişəm. Doğrudur-bilənlər
bilir — mübahisələrimiz, bir-birimizdən giley-güzarımız,
incikliyimiz də olub, küsüb-barışmışıq da, rəhmətliklə... Amma
mən həmişə onun mərdliyini, kişiliyini, professional
namusunu, partiyaya, xalqa sədaqətini gənclərimiz üçün, elə
hamımız üçün örnək bilmişəm. Burda Fuad Salahlının
əməyinə, işinə yüksək qiymət verdilər. Mən deməliyəm ki,
yoldaşlar, nə qədər yüksək qiymət verildisə də, bu azdır, Fuad
Salahlı daha böyük sözlərə, daha yüksək təriflərə layiq bir
adam idi...
Qadın hönkürtüsü eşidildi. Solmaz dözə bilməyib bərkdən
hönkürürdü. Şövqü ona tərəf çevrildi:
—Əziz bacımız, Fuad Salahlının vəfalı rəfiqəsi... Solmaz
xanım, inanın ki, sizin bu böyük dərdinizə sizin qədər biz də
yanırıq. — Solmaz daha da bərkdən hönkürdü, Şövqünün də
səsi titrədi! — Heç vaxt... heç vaxt, — dedi — biz Fuad Salahlı
qardaşımızı unutmarıq. Rahat yat, qardaşım, qoy ana vətən
torpağı səninçün pərqu döşək olsun...
Solmazı kənara çəkdilər, su verdilər içməyə.
Fuadın yadına düşdü ki, Salahlını işdən çıxardanda, deyirlər
səkkiz ay Solmazın puluna dolanıblar. Dədə-babadan az-çox
nəyi qalıbmışsa satıb...
Şövqü susdu,