, dəsmal çıxardıb gözlərini sildi:
—Bizim Fuad Salahlı, — deyə sözünə davam elədi, — lakin
bu zaman mikrofon nədənsə ulamağa başladı — qulaqbatıran,
aramsız, uzun, cingiltili bir səs yüksəldikcə yüksəldi. Vızbaş
oğlan sıçrayıb mikrofonun yanına çıxdı, onu ora-bura hərlədi,
qurdaladı, aşağı-yuxarı dartdı. Uğultu kəsildi, Şövqü nitqini
davam elədi, amma indi də mikrofon onun sözlərini əks-səda
kimi iki-üç dəfə təkrar edirdi:
—Yoldaşlar... yoldaşlar... yoldaşlar... Fuad... Fuad... Fuad...
Salahlının... Salahlının... Salahlının... xatirəsi... xatirəsi…
xatirəsi... qəlbimizdə... qəlbimizdə... qəlbimizdə... həmişə...
həmişə... həmişə... yaşayacaq... yaşayacaq... yacaq... yacaq...
508
caq...caq.
Şövqü eyni təmkinlə ağır-ağır mikrofondan aralandı, keçib
artırmanın bir küncündə dayandı. Nəfəsli orkestr qəmli musiqi
cümləsini bir dəfə də çaldı.
Vızbaş oğlan mikrofonu bir az da qurdaladı və deyəsən axır
ki, sahmana saldı, çünki rektor növbəti natiqə söz verəndə nə
əks-səda vardı, nə xırıltı, nə uğultu... Növbəti natiq danışırdı və
Fuada elə gəlirdi ki, bütün bu hadisələr qeyri-adi bir reallıqda
cərəyan edir, sadəcə mistifikasiyadır, vəssalam... Bütün bu
mitinq, bu dəfn mərasimi, çıxışlar — hamısı... Fuad Salahlı da
ölüb-eləməyib...
Və bütün bu illər arasında ötüb keçənlər də olmayıb heç bir
vaxt. Fuad Salahlı institutda ilk gün gördüyü Fuad Salahlıdır,
Oqtayla onu — Balaca Fuadı mənzillərinə dəvət edən —
dəhlizdə ağac kötüyü, xərəkdə gil, otaqda gips, yarımçıq
büstlər, şifonerin altında boruşəkilli "Aleksandr kağızları —
layihələr, Motsart, Bax, çit paltarlı arıq Solmaz,
konstruktivizm, Korbüze, memarlığın estetik və funksional
mahiyyəti haqqında söhbətlər, konyak, limon qabıqları — Fuad
Salahlı qırmızı darağını çıxarıb başını darayır, "Kazbek"
papirosunu əzib damağına qoyur. Solmaz, çit paltarlı arıq
Solmaz biləyinin ardıyla şəvə kimi qara saçlarını gözünün
üstündən atır, Fuad Mehdiyev, Fuad — "Balaca Fuad",
"adaşım" da o vaxtkı