, yəqin ki, mitinqi bağlı elan
edəcəkdi. Fuad gözucu sədrin əlindəki siyahıya, çıxışçıların
siyahısına baxdı. Siyahıdakıların hamısı danışmışdı. Sədr
mitinqi bağlamaq istəyirdi, amma aşağıdan, adamların içindən,
ona əl elədilər. Fuad boylanıb baxdı — Oqtay idi əl eləyən.
Camaatın içindən keçib artırmaya qalxdı. Sədrə:
—Mən də danışmaq istəyirəm, — dedi.
Fuad: "Səfehləməsə yaxşıdır, — deyə düşündü. — Yəqin ki,
indi affektasiya vəziyyətindədir, artıq-əskik danışa bilər".
Fuad qeyri-ixtiyari qayınatası tərəfə baxdı. Elə bil dünya
Şövqünün gözündə deyildi. Elə bil hər şeydən, hamıdan təcrid
510
olub dərin-dərin fikirlər aləminə qərq olmuşdu, buralardan çox-
çox uzaqlara uçmuşdu xəyalı. Külək Şövqünün çiyinlərinə
qədər uzanmış dümağ saçlarını dalğalandırırdı...
Oqtay mikrofona yanaşdı:
—Bir vaxtlar, —dedi, — Ələsgər Abdullayev adlı məşhur
xanəndə olub, — bunu dedi və susdu, elə bil nəfəsi kəsildi.
Pauza xeyli uzandı. Adamlar nəzərdə tutulmamış natiqin bu
gözlənilməz çıxışına, bu qəribə pauzaya və dəfnə heç bir dəxli
olmayan bu əcaib sözə — xanəndə Ələsgər söhbətinə matməəttəl
qalmışdılar. Görünür, Oqtay öz həyəcanını boğa
bilmirdi, görünür, məclis möhkəm tutmuşdu onu, yazıq, haçan
belə böyük bir izdiham qarşısında çıxış edib axı?
Nəhayət, iradəsini toplayıb, səsi titrəsə də sözünü davam
elədi:
—Bağışlayın, mən natiq deyiləm... Pis danışıram... amma
danışmaya bilməzdim... Xanəndə Ələsgər gözəl "Rahab"
oxuyarmış... Hamıdan yaxşı oxuyarmış "Rahab"ı... O öləndə,
onu basdıranda... bağışlayın... mən çox həyəcanlanıram...
Ələsgəri dəfn edəndə Cabbar Qaryağdı deyib ki, biz bu gün...
Ələsgəri basdırmırıq, biz bu gün "Rahab"ı basdırırıq — Oqtay
yenə susdu, bu pauza daha da uzun çəkdi, Fuad arxa tərəfdən
onun yanında durmuşdu və Oqtayın sağ qıçının yarpaq kimi
əsdiyini görürdü. Sifəti də ağappaq idi, elə bil un çəkmişdilər.
— Sakit ol, özünü ələ al, — deyə Fuad Oqtayın qulağına
pıçıldadı.
Elə bil Oqtay bu sözə bənddi, elə bil tilsimi qırıldı