bir az gecikmişəm.
Bayaqdan bəri bu səsi gözləyirdisə də diksindi, qanrılıb
baxdı. Təhminənin qırmızı paltarının ağ düymə cərgəsini
gördü.
—Zərər yoxdur, — dedi, — keç bu tərəfə.
Qapını açdı. Təhminə içəri keçdi, əlindəki iri ala-bula
sumkanı Zaura uzatdı.
Zaur:
—Ver sumkanı bura, — dedi, — arxaya qoyum. Nə
yığmısan bura bir belə?..
—Heç, bir az yemək götürmüşəm.
Zaur maşını işə saldı, hərəkətə gətirdi…
—Yemək? Yemək neyləyirsən, evdə yeyəydin də, — üzünü
Təhminəyə tərəf çevirib bığaltı gülümsündü, — iki saata
qayıdarıq da...
Təhminə maşının güzgüsünü üzünə tuşlayıb, saçlarını
düzəldirdi.
—Yeməyinə yemişəm. Dedim birdən yubandıq. Acsaq...
—Aa... belə de, — mənalı-mənalı Təhminəni süzdü. "Pah
atonnan! — deyə düşündü, — gör dünyanın nə günüdür?! Yad
kişiylə plyaja gedir. Özü də bilir niyə gedir, amma tədarükünü
də yaddan çıxarmır. Qarnının da qeydinə qalır. Bəli, XX əsrdir,
57
Zaur kişi. Romantika vaxtı çoxdan keçib".
—Hansı tərəfə gedək? — deyə Təhminədən soruşdu.
Təhminə dərhal:
—Pirşağı tərəfə, — dedi. — Pirşağıdan da o tərəfə bir plyaj
var. Yaxşı yerdir, sakit, adamsız...
"Görünür, yaxşı bələddir. Kişinin qızının əməlli-başlı
səriştəsi varmış. Kül başına, Manaf!"
—Uşaqlıqda Pirşağıda bağımız vardı. Atam sağ olanda.
Çimməyə həmişə o tərəfə gedərdik. Bir qiyamət qayalıq var
orda...
Səs-küylü, adamlı küçələrdən keçib geniş şoseyə çıxdılar.
Yol basırıq idi. Şənbə günü axşama doğru elə bil bütün şəhər
maşın-maşın, avtobus-avtobus sahil bağlarına tərəf axışırdı.
Maşınların dal şüşələri bostanı andırırdı: xiyar, qovun
pomidor...
Boy-buxunu, yaraşıqlı sifəti, idmançı inadı və başqa
keyfiyyətləri Zauru erkən kişiləşdirmişdi. İyirmi üç yaşında
çox şey görmüşdü. Təcrübədə kamilləşmiş fitri bir məharətlə
hər növ, hər çeşidli qadınla söhbət sala bilir, söhbətdə hər şeyin
faizini, dərəcəsini, məqamını da bilirdi. Nə dərəcədə qəlizdən
qırıldatmaq, neçə faiz yumor, ikibaşlı eyhamlar. İncə
mətləblərə keçmək məqamını da duyurdu, incə