n danışacaq...
Amma onun ilk cümləsi bilirsinizmi nə oldu? — Sükut çökdü,
pauza uzandıqca uzanırdı, orkestr elə bildi ki, nitq qurtarıb və
512
həmin musiqini yenidən çalmağa başladı, amma kimsə işarə
elədi ki, saxlasınlar, çalmasınlar, musiqi yarımçıq kəsildi və
Oqtay sözünə davam elədi:
—Fuad Salahlı auditoriyaya girdi, yerinə keçdi, bizə baxdı,
gülümsündü və dedi: "Keçən səfər biz modulyardan
danışmışdıq, mühazirəmizi davam elətdirək, deməli,
modulyar..." — Başa düşürsüz? — deyə Oqtay əvvəl aşağıda
dayanmış adamlara, sonra isə artırmada dayananlara baxdı. —
Keçən səfər-yəni ki, səkkiz ay bundan qabaq... elə bil bu səkkiz
ayın həngamələri olmamışdı... Elə bil auditoriyadan səkkiz
dəqiqə bundan qabaq fasiləyə çıxıb indi qayıtmışdı... Bax, bir
bu hərəkət Fuad Salahlının bütün varlığını... mahiyyətini ifadə
edirdi. Onun üçün vaxt ayrı-ayrı dövrlərə, kəsiklərə, parçalara
bölünmürdü. Fuad Salahlıyçün vaxt bütöv, aramsız, fasiləsiz,
daim hərəkətdə olan tam bir etik vahid idi... Vaxt onunçün
mənəviyyat kimi, həqiqət kimi bitkin... tam bir... — Oqtay
duruxdu, söz axtarır, tapa bilmirdi.
Fuad pıçıltıyla: — Anlayış idi, — dedi.
Oqtay:
—Anlayış idi, — deyə təkrar etdi. — Fuad Salahlı eləyə
biləcəklərini eləmədi, tikə biləcəklərini tikə bilmədi...
Fuad düşündü ki, elə bil ağı deyir, amma onu da düşündü ki,
Salahlının keçmiş yaralarından daha artıq Oqtay elə bil özünün
gələcək uğursuzluqlarına ağlayır.
Mitinq qurtardı. Fuad maşınına tərəf addımlayanda, kimsə
qoluna girdi. Fuad çevrildi, Şövqü idi.
Şövqü:
— Uşaqlar bizdədir, — dedi. — Məktəbdən çıxıb bizə
gəliblər... Proyektoru qurdum onlarçün. Pərviz kino göstərir,
Ceyhun baxır...
Fuad: "Deməli, atamgilə getməyiblər, qaçıb bu biri
babasıgildə gizləniblər" — deyə düşündü, amma dinmədi...
Sükut içində addımlayırdılar. Sükutu Şövqü pozdu:
—Oqtay yaxşı danışdı, — dedi. — Çox təsirli danışırdı...
513
Xoşum gəldi. Əlbətqə, bir az apolitiçnı çıxış etdi — necə yəni
memarlığımızın vicdanını