ürəyində, ya rəbb? Özü də, heç məndən
utanmır, xəcalət çəkmir, elə bu gün səhər yanıma xahişə
gəlmişdin axı, mən də səni adam balası bilib bircə dəqiqənin
içində xahişini yerinə yetirdim. İndi bu da mənim haqqsayımdır?
"Qoymadılar", "İmkan vermədilərU, hamı bilir axı,
kimin bostanına atırsan bu daşları. Hamı bilir axı ki, Şövqüyə
deyirsən, dolayısıyla da elə mənə, Fuada — Balaca Fuada.
Fuad hər şeyi başa düşürdü. Oqtay və Oqtay kimilərin, elə o
cümlədən rəhmətlik Fuad Salahlının özünün də onlara —
Şövqüyə, Fuada güzəştsiz və amansız münasibətlərinin
kökünü, səbəbini, qidasını bilirdi.
Bilirdi ki, Oqtay kimilərin, Salahlı kimilərin ürəkləri heç bir
vaxt Şövqüylə, Balaca Fuadla, həyatda qarşılarına dəqiq
məqsədlər qoymuş və bu məqsədlərə çatmış adamlarla düz
gəlməyəcək. Bunu şüurla başa düşürdü Fuad, amma başa düşsə
də qəlbən ağrıyırdı. Bir var şüurun, beyinin, məntiqin dəlilləri,
bir də var ürək qanunları, hisslərin müvazinəti... Soyuq şüur
mühakimə yürüdür ki, adamlardan, yaxşılıq belə elədiyin
insanlardan qorun, məsafə saxla, çomağını əldən qoyma.
Amma bunu nəzəri, mücərrəd cəhətdən dərk edirsən.
Fikirləşirsən ki, day içində möhkəm qala tikmisən, heç bir acı
söz, heç bir tikan, heç bir gizli ox sənə xətər gətirə bilməz.
Amma bu mücərrəd şüur qalaları real hisslərin seli qarşısında
nə qədər gücsüzdür, üfürsən yıxılandır... Ümumi yox, konkret
516
bir bədxahlıqla rastlaşdınmı, ürəyinə batan iynələrin ağrısını
duydunmu — bütün o abstrakt müdafiə sədlərin alt-üst olur,
dağılıb puç olur... Görürsən ki, ilahi, içində heç bir, səngərinsüpərin
yox imiş, ehtiyatında heç bir padi-zəhr
saxlamayıbsanmış... Yenə deyəsən, Oqtayla danışıram, Oqtayla
mübahisə edirəm. Nə olub belə? Niyə Oqtay bu gün, yəni tək
elə bu gün yox, bir çox vaxtlarda mənim görünməz daxili
opponentimə çevrilir?
Elə bil bütün bunlar — Oqtayın atmacaları, bu günün bütün
başqa hadisələri, görüşləri, yaddaşa soxulmuş xatirələri —
axşamkı tədbirin, axşamkı yeni həyat