ki, həmin gerçəkliyə çatmış xəyallar,
arzu olaraq qaldığı vaxtlar onu ruhlandırdığı qədər
fərəhləndirmirdi indi. Ona gənclik xülyalarının verdiyi cazibəli
sevinci bəxş edə bilmirdi. O vaxtkı hissləri, başgicəlləndirən
duyğuları yadındaydı, amma qəlbində deyildi, onları düşünüb
xatırlaya bilərdi, amma yenidən eyni çılğınlıqla duyub yaşaya
bilməzdi. Niyə belə olsun? Bu barədə macal tapıb əməlli-başlı
fikirləşmək lazımdır.
Maşın idarənin qabağında dayandı.
Nelli:
—Əhməd Nəzəroviç xahiş elədi gələndə ona dəyəsiz, —
dedi.
Fuad rəisin kabinetinə keçdi. Əhməd Nəzəroviç Nazirlər
Sovetindəki görüşündən danışırdı. Əlbəttə, yenə heç bir
məsələni fərri həll eləyə bilməmişdi. Fuada elə gəldi ki, Əhməd
Nəzər öz iqtidarsızlığını artıq özü də dərk edir, yavaş-yavaş
başa düşür ki, iş qardaşının vəzifədən gedib-getməməsində
deyil, iş ondadır ki, Əhməd Nəzərin özünün dövranı çoxdan
keçib, meydan Əhməd Nəzərlər meydanı deyil. Fuad otaqdan
çıxarkən Əhməd Nəzər:
—Dəfnə getmişdin? — deyə soruşdu. — Mən yubandım,
gedə bilmədim. Yazıq Fuad Salahlı... Əşşi...
Sabir hesabları bitirib gətirmişdi, Fuadın stolunun üstünə
518
qoymuşdu. Fuad gözdən keçirib qol çəkdi.
Mixail Moiseyeviç də çıxışı makinada çap elətdirib
gətirmişdi. Fuad oxumağa başladı: Doroqie tovarihi! Seqodnə u
nas soçen radostnıy denğ.
Başını kağızdan qaldırdı. Gərək ki, bu cümləni bu gün
haradasa işlədib. Hə, yadına düşdü, qonaqların şərəfinə verilən
banketdə. O da yadına düşdü ki, dəfndəki çıxışını da belə
başlamışdı: "Bu gün çox kədərli günümüzdür". Qələm götürüb
bu cümləni pozdu.
Çıxış yaxşı tərtib olunmuşdu. Mixail Moiseyeviç öz işinin
ustası idi. Kimin harda necə danışması lazım olduğunu qırx il
ərzində yaxşıca mənimsəmişdi Mixail Moiseyeviç... Çox vaxt
Əhməd Nəzərin çıxışılarını dinləyənlər natiqin dərrakəsinə mat
qalırdılar...
Gündəlik qeydlər dəftərçəsinə baxıb Fuad bir-iki yerə də
zəng vurdu, bir neçə məsələni də həll etdi, ya təxirə saldı,
sabaha — biri günə keçirdi... İcra