a etdiyi işləri qeyd kağızından
bir-bir pozurdu. Üçcə maddə qalmışdı: öz-özümlə görüş,
atamgil, bir də gül şəkli...
...Qasıma:
—Sür dədəmgilə, — dedi. Bir qədər sükutdan sonra
soruşdu:
—Qasım, uşaq necədir, qızdırması düşüb?
Qoy elə bilməsin Qasım ki, yadımda deyil.
Qasımın elə bil çiçəyi çırtladı, sevinclə:
—Sağ olun, əziz olun, Fuad qədəş,— dedi, — indi, tfu göz
dəyməsin, babatdır. Dünən getdim həkim gətirdim, dərman
verdi. Şükür. Siz də çox sağ olun.
Qurbangilə çatanda Fuad:
—Get evə, — dedi, — məni gözləmə. Bəlkə uşağa bir şey
lazımdır. Mən özüm piyada gedəcəm. Yaxındır bura.
—Çox sağ olun, artıq olun.
Fuad maşından düşdü. Saata baxdı, yeddiyə iyirmi dəqiqə
işləmişdi. Atasıgildə iyirmi beş dəqiqə otura bilərdi...
519
***
...Dörd tərəfdən ikimərtəbəli şüşəbəndlərlə əhatə olunmuş
bu həyət qutuya oxşayırdı. Şüşəbəndin pəncərələri nişastayla
boyanmış, ağ bənövşəyi rəngə çalırdı. Uşaqlıqda Fuad belə
nişastalı aynaların üstünə şəhadət barmağıyla şəkil çəkərdi —
təyyarə, tank şəkli, köksü süngüylə dəlinmiş "fritslər"... Bu
nişastalı pəncərələrin ardındakı şüşəbəndlərə üç ailənin qapıları
çıxırdı: Qurbangilin bir qonşusu aktyor Feyzulla Kəbirlinskigil,
bir qonşusu Anaxanım bacıgil idi; Kəbirlinskigil, bir Feyzulla
özü idi, bir arvadı Həcər, bir də oğulları Eldar. Anaxanımgilin
ailəsi böyük idi — özü, əri, iki qızı, üç oğlu. Ərinin bacısı oğlu
da kənddən gəlib onlarda qalırdı, universitetdə oxuyurdu.
Anaxanımgilin üç, Feyzullagilin və Qurbanın hərəsinin bir
otaqları vardı.
Həyətdə taxta skamyalar qoyulmuşdu, yay axşamlarında
arvadlar həyəti sulayar, kişilər skamyalarda oturub nərd atar,
çay içər, mırt vurardılar. Qurbanda tez-tez düşərdi həyətə; gün
dolanıb həyətə düşəndə Qurban kətilini küçəyə çıxarar, armudu
stəkandan çay içib təsbeh çevirər, küçədən gəlib-keçənlərə
tamaşa edərdi... Bərk isti olanda Qurban parusin pencəyin
soyunub tor maykada oturar, protezini açıb Fuada verərdi ki,
evə aparsın, şalvarının dar balağını boş