ş paltarlar heç bir vaxt anasıgilin bu
Nuh əyyamından qalmış iri, ağır, çuqun ütüylə ütülənmiş
paltarların iyini vermir...
Qurban yatmamışdı, nikel çarpayısında uzanmışdı, gözləri
açıqdı, yanındakı kətilin üstündə bir stəkan çay, qəzetlər,
dərmanlar, eynəyi və təsbehi qoyulmuşdu. Yorğanını
521
xirtdəyinəcən çəkmişdi. Fuad əvvəlcə atasının daz başını
gördü. Bu da irsən keçmişdi Fuada: iki-üç ildir onun da başı
təpəsindən dazlaşmağa başlamışdı.
Atası gözünü otağın o biri bucağında qoyulmuş iri
akvariuma zilləmişdi. Balıq saxlamaq atasının köhnə azarı idi
— indi belə şeyə "xobbi" deyirlər. Davadan qayıdandan bəri,
yəni Fuad onu xatırladığı müddətdən bəri, balıq saxlamağa
aludə olmuşdu, otaqları nə qədər darısqal olsa da bu iri
akvariumu heç cür şüşəbəndə çıxartmağa razılıq vermirdi,
"oranın havası düşməz balıqlara" deyirdi.
—Xoş gördük, ay dədə, olmasın azar?!
Qurban üzünü ona tərəf çevirdi.
—Xoş günün olsun. Nə əcəb səndən belə?
Doğrudan, bir ay olardı dəyməmişdi onlara. Hərdənbir
telefonla soruşurdu. Əvvəllər heç olmasa həftədə, iki həftədə
bir fasilədə atasıgilə baş çəkərdi. Son vaxtlar buna da imkan
qalmamışdı...
—Yaxşı, de görək, nə olub axı sənə?
—Nə bilim əşi, dünən oturmuşdum, qəzetlərə baxırdım,
gördüm başım yaman ağırlıq eləyir mənə... Çərkəz də bazara
getmişdi...
Çərkəz sözə qarışdı:
—Gəldim gördüm uzanıb, sifəti, iraq-iraq meyit kimidir,
qaçdım Anaxanımgilə, gəldi, təzyiqin ölçdü. — Anaxanım tibb
bacısı idi. — Gördük bəs bir az yuxarıdır. — Görünür, təzyiqin
neçə olduğunu gizlətmişdilər Qurbandan. — Skorı pomoşdan
həkim çağırdıq...
Fuad:
—Bəs mənə niyə zəng eləməmisiniz? — dedi.
Çərkəz:
—Eləmişdik, evdə yoxdun.
Fuadın yadına düşdü ki, dünən evə gecə on ikinin yarısında
gəldi. — Sumqayıtda, içlasda idi... Çərkəz:
—Hə, gəldi skorı pomoşdan həkim, cavan, suyuşirin bir qız
522
idi...
Qurban dedi:
—O da gəlib hətərən-pətərən danışıb çıxıb getdi... Görünür,
qandığı qrafa yoxdur...
Çərkəz:
—Yox, niyə elə