deyirsən, a kişi? — dedi, — Dava-dərman
verdi, saldı da təzyiqini...
—Deyir mənə ki, ürəyin möhkəmdir, yəqin əsəbiləşmisən...
Çərkəz tələsik:
Axı nədən əsəbiləşəydi ki? — deyə xəbər aldı. — Heç elə
bir şey olmayıb, srağagün həyətə düşmüşdü, Feyzulla kişiynən
şirin söhbət edirdilər, axşamı da, oturub — ləzzətnən
"Qayınana"ya baxmışıq televizornan... Kefi kök, damağı çağ
yıxılıb yatıb, nədən əsəbiləşəcək?
Fuadı sonsuz bir qüssə bürüdü. Fikirləşdi ki, son on-on bir
ildə bir dəfə də olsun axşam gəlməyib atasıgilə. Elə gündüzlər
atüstü dəyib hərdən-birdən... Onların axşam həyatı haqqında,
iki yalqız qocanın axşamlarını necə keçirdiyi barədə heç bir
təsəvvürü yoxdur və onu ən çox qüssələndirən anasının sözləri
idi: bu qərib axşamların ən böyük sevinci "Qayınana" imiş.
Necə deyərlər, müsbət emosiyası... Axşam oturub ləzzətnən
"Qayınana"na baxıblar — nə səbəbdən təzyiqi qalxmalıydı
kişinin?
Qurban:
—Əlqərəz, — dedi, — keçib gedib. İndi babatam. Sənin
işlərin necədir? Evdə-eşikdə nə var, nə yox?
Fuad:
—Salamatlıqdır, — dedi. Evindən-eşiyindən, işindənpeşəsindən
nə danışa bilərdi atasına? Elə əvvəllər də, Fuad
uşaq olanda da, bu qaraqabaq lal-dinməz kişiylə söhbətləri heç
tutmazdı. Çərkəz idi az-çox onların ünsiyyətini calayan. Çərkəz
evdə olmayanda ikisi saatlarla bir yerdə qalıb, danışmağa söz
tapmazdılar.
Çərkəz evə gələn kimi otaq elə bil işıqlanardı, elə bil isti
523
nəfəslə, söz-söhbətlə, gülüş-zarafatla dolardı. "Nə oturmusuz
qaramat kimi, bir-birinizin sir-sifətinə tamaşa edirsiz, —
deyərdi, — barı durub radionu quraydız. (O vaxtlar
televizorları yoxdu), barı bir nərd oynayaydız". Gətirib özü
nərdi qoyardı qabaqlarına, həvəslə oynayardılar. Hər ikisi
sevirdi bu oyunu, amma Çərkəz təşəbbüsdə olmayınca heç biri
— nə ata, nə oğul — nərd oynamağı təklif eləməyə qərar verə
bilmirdi...
Fuad böyüyüb evlənəndən sonra, oğul-uşaq sahibi olub
onlardan yalnız cismən deyil, mənən də aralanandan,
müstəqilləşəndən sonra daha az-az