ə söhbətdə
müvazinət saxlamaq ustalığı da vardı. Yeri gəldikcə gah adam
üzünə həyəcan göstərir, tutulur, özünü itirir, gah da adamına
görə açıq-saçıq danışırdı. Təhminənin özüylə də küncdə-
bucaqda müxtəlif çeşidli söhbətlərdən az eləməmişdi.
Amma bax indi, onun, nağıllarda demişkən, arzu-kamına,
muradına çatmasına lap az qalan bir zamanda, onu məqsədinə
doğru saatda 80 kilometr sürətlə aparan bu maşının içində
gözlənilməz bir acizliklə danışmağa söz tapmırdı. Bilmirdi
nədən başlasın, hansı səmtdən gəlsin. Təhminə də susmuşdu.
Birdən Zaurun yadına Məmməd Nəsir düşdü.
—Nə olub, niyə gülürsən?
—Heç əşi, yadıma düşdü bir şey. Bayaq qayıtmışam
58
idarəyə, bir də gördüm...
Məmməd Nəsirin öz-özüylə nərd oynamasını yerli-yataqlı
danışdı. Deyəsən əhvalatın duzu Təhminəyə çatmadı:
—Bəyəm adam öz-özüylə nərd oynaya bilər?
—Yox da elə məsələ ondadır. Heç kəsi tutub tovlaya
bilməyib, odur ki, öz-özüynən oynayır.
Təhminə: .
—Məmməd Nəsir çox qəribə tipdir, — dedi.
—Əşi, ayrı aləmdir. Keçən yay bunun bacısı qızı
universitetə girir. Yəqin içib dəm olub, lovğalanıb ki, bəs mən
düzəldərəm. Mənim bir yoldaşım universitetdə işləyir, o
danışır: deyir, görürəm bir gün bu Məmməd Nəsir dayanıb
universitetin qabağında yetim quzu kimi büküb boynunu. İçəri
buraxmırlar. Özü də bir balaca dəmdir. Bəs qapıçıya dedim ki,
burax onu, bilirsən bu kimdir? Böyük adamdır. Buraxdırdım
onu içəri. Bacısı qızı da yanında imiş. Deyir içəri keçən kimi
belini düzəltdi, yanındakı qızın əlindən dartdı birbaş imtahan
verilən otağa. Mən də, deyir, düşdüm bunların dalınca, görüm
bu neyləyəcək. Açdı, deyir, sinif qapısını, girdi içəri, bəli,
imtahandır, uşaqlar oturub. Komissiya-filan. Komissiyada da
bir Rəhim var, odur, bir də Cavanşir var, köhnə
müəllimlərdəndir, odur. Bəli, Məmməd Nəsir, deyir, kamal
ədəblə bunlara salam verdi, dedi, bəs Cavanşir, məni
tanıyırsan? — Bəli, tanıyıram. — Çox əcəb, çox gözəl. Rəhim,
sən necə? — Bəli, mən də tanıyıram, Məmməd Nəsir. —