a qoca kişidir
də, gecələr neçə dəfə durub taytaya-taytaya aşağı düşür.
Fuad başını tərpətdi, yəni ki, hər şeyi başa düşürəm.
Anasıyla görüşüb küçəyə çıxdı, evlərinin tinində, səkidə iri qır
tiyanı qoymuşdular. Fuad bir-iki addım atmışdı ki, anasının
səsini eşitdi:
—Fuad, ay Fuad.
—Nədi?
—Başıva dönüm, ay Fuad, kül mənim yaddaşıma, deyirəm
axı nə deyəcəydim sənə... Qurban olum, Fuad, bu balıqların
suyun dəyişə bilmirəm təkbaşına... Qurban da düşüb yorğandöşəyə...
Bəlkəm bir kömək eləyəydin, akvariumu
boşaldaydıq... bağışla, sənə zəhmət verirəm...
Fuad saatına baxdı:
—Ana, vallah tələsirəm, vacib iclasa getməliyəm. Sabah
Qasımı göndərərəm, gəlib sənə kömək eləyər.
—Neynək... Get bala, iclasından qalma, qurban olum sənə...
Amma yadından çıxmasın ha!… Qorxuram balıqlar zay ola.:.
Qurbanın da ki, fikri-zikri bu balıqlardır... Ceyhunla Pərvizin
üzlərindən öp...
On ikinci fəsil
529
Sərginin açıldığı yer atasıgilin evinə yaxın idi. Ora tərəf
addımladıqca Fuad çıxışını bir də məşq edirdi. Mixail
Moiseyeviçin yazdığı cibində idi, onu əzbər bilirdi, tezislərini
özü vermişdi axı. Amma sinədən danışmaq istəyirdi —
kağızsız çıxışın təsiri daha artıq olur. Çıxışını məşq etdikcə
hərdən fikri ora-bura yayınırdı, lakin nigaran olmurdu bundan.
Təcrübəsi vardı, yaxşı bilirdi ki, tədbir başlayan kimi bütün içi
sim kimi gəriləcək, tarımlanacaq, fikirləri də toplanıb sapa
düzüləcək, nizama düşəcək...
Bu da sərgi yeri... Yeddiyə altı dəqiqə qalmışdı. Amma nə
qəribə — heç kəs yox idi. Nə izdiham, nə qonaqlar, nə
maşınlar.
Sərginin növbətçisi Fuadı görüb:
—Salam, yoldaş Mehdiyev, — dedi: — Açılışa gəlmisiz? —
Fuadın təəccübünü başa düşərək, — Bəs sizi xəbərdar
eləməyiblər? — deyə soruşdu. — Bir saat o yana çəkiblər,
səkkizdə olacaq açılış...
—Belə de!.. Yaxşı, onda bir az gəzib-dolanım, səkkiz üçün
gələrəm.
Deməli, bir saat vaxtı vardı. Qutabxananın yanından
keçəndə Fuadı iy vurdu, ağlına gəldi ki, nahaq yerə anasının
qayğanağından imtina