elədi... Banketdə nə yemişdi ki... elə
belə, quş yeməyi, indi də möhkəm acıb... Evə gedib-gəlməyə
çatmazdı, atasıgilə gedə bilərdi, vaxt vardı... Bəlkə gedə... Yox,
yüngüllük çıxar, ayda bir dəfə gəlir atasıgilə, indi yarımca saat
bundan qabaq onlardan çıxandan sonra təzədən atıla-atıla
qayıtsın ki, nə var, nə var, qayğanaq yeməyə gəlmişəm? —
Bəlkə elə bu yanından keçib ötdüyü qutabxanaya girsin?
Kimdir burda onu tanıyan. Girib qurdun öldürər, bir vaxtlar
burada əntiqə dadlı qutab verərdilər. Təqribən bir on beş il
bundan qabaq...
Fuad qutabxanaya girdi. Balaca, darısqal yeməkxana tüstüyə
qərq olmuşdu. Adam çox idi. Xoşbəxtlikdən Fuadı tanıyan və
Fuadın tanıdığı adamlardan bura gələni çətin ola... Küncdə bir
530
stol boşaldı, arxasından durdular. Fuad keçib oturdu; masanın
üstü yeyib gedənlərin artıqlarıyla dolu idi — boş araq şüşəsi,
içinə papiros, siqaret kötükləri basılmış, yağı donmuş
boşqablar, əzilib bulaşmış kağız salfetlər...
Xidmətçi gəlib stolun üstünü yığışdırdı, süfrəni çırpıb o biri
üzünə çevirdi...
—Nə buyuracaqsınız?
—Nəyin var?
—Ət qutabı da var, göy qutabı da, hansından xətriniz
istədi...
—Beş dənə ondan qoy, beş dənə də o birindən.
—Gözüm üstə, bir şey içəcəksiz, araq da var, konyak da,
çaxır da...
—Yox, bir şüşə soyuq borjom.
—Borjom yoxdu, badamlı gətirim?
—Gətir. Amma tez elə, vaxtım azdır.
—Baş üstə...
Əvvəlcə pendir gətirdi, vəzəri, turp, tutma xiyar, bir şüşə də
badamlı... Bir azdan qutablar da hazır oldu... Qutablara söz ola
bilməzdi. Fuad elə iştahla yeyirdi ki...
Kənar stollarda şıdırğı sağlıqlar deyirdilər, bərkdən gülübdanışırdılar.

—Nöş sənin sağlığıva deyirəm, çünki kişi oğlansan,
oğulsan. Ağabala da kişidir, bu ölsün... amma mən liçni sənin
sağlığıva içirəm, nöşün ki, oğulsan, kişi adamsan...
—Tofiqin qardaşı qayıdıb əsgərlikdən, o gün bizimçün
söhbət elədi, and içir ki, öz gözümlə görmüşəm...
—Mən nöş sənin sağlığıva içirəm, nöşün ki, kişi adamsan
sən, yox adamın allahı var, Ağabala da