a kişidir, amma sən
oğulsan, mən onunçün içirəm sənin sağlığıva... bax deyərsən
ki, Nadir piyandır, canımçün bu ölsün, Ağabalaya da demişəm,
Tələt kişi adamdır...
—Yox, sən mənə de görüm, hər samitin bir saiti olmalıdır
ya yox, hə? Hər gülün bir bülbülü, hər fincanın bir nəlbəkisi,
531
hər samitin bir saiti olmalıdır ya yox, hə, mən ölüm necə
sözdür?
—Yalan deyirəm bu bərəkət mənə haram olsun, mən on
qəpik verməzdim Fazil alan maşına... xamlayıblar Fazili...
—Deyir öz gözümlə görmüşəm bax, Nadir də ordaydı, neçə
adamın yanında and içdi...
—Mən nöş sənin sağlığıva qaldırıram, Tələt, sonra deyərsən
sənə işim-zadım düşüb, bax, on iki imam haqqı işim-zadım
düşməyib sənə... intəhası, sən kişi adamsan, oğulsan... Quran
haqqı düz deyirəm!..
Bu söz, cümlə, səs hərc-mərcliyində Fuad kürəyinə
zillənmiş baxışları elə bil birdən-birə duydu, başını çevirdi,
geriyə baxdı. Doğrudan da qapı tərəfdəki masanın arxasında
oturmuş buxara papaqlı sinli kişi zəndlə Fuada baxırdı. "Aman
allah, kaş ki, tanış çıxmaya, ya bəlkə sərxoşdur, gəlib
yapışacaq yaxamdan. Yox mollagunə adama oxşayır, sərxoş
olmaz, onda yəqin tanışdır. İşə düşəcəm".
Fuad bilmirdi qalan qutabları ağzına yeyir, burnuna, durub
burdan çıxmağa tələsirdi. Özünü saxlaya bilmədi, çevrilib bir
də buxara papaqlı kişi oturan səmtə baxdı. Kişi yenə də
gözlərini Fuada dikmişdi, hətta deyəsən gülümsünürdü də...
Bəli, gülümsünürdü, açıqdan-açığa gülümsünürdü Fuada baxıb,
sonra başını da tərpətdi hələ — salam verdi. Fuad da istəristəməz
salamını aldı və bu zaman kişi durub onun masasına
yanaşdı.
—Qonşu, — dedi, — demə ki, səni tanımadım ha...
Fuadın ürəyi düşdü: "Görəsən ötən ömrün hansı müdhiş
qəlpəsi keçmişdən qopub mərmi kimi onun üstünə gəlirdi".
—Deyən sən də məni tanımadın, qərdeş oğlu. Əlabbasam
da, qırçı Əlabbas.
Fuadın hafizəsində duman içindən Əlabbasın sifəti
durulmağa başladı. Bəli, vardı belə bir qonşuları — qırçı
Əlabbas...
—Qurban müəllimin oğlu deyilsən, balam?