532
—Bəli.
—Mən də bu məhəllədənəm də. Damıvıza o qədər qır
basmışam ki...
Fuadın, nəhayət, yadına düşdü, qırçı Əlabbas. Yalın
ayaqlarının qızmış qırda yandığını duydu elə bil, qır iyi gəldi
burnuna. Sonra isə o vaxtkı Əlabbasın hisdən qapqara qaralmış
sifətini xatırladı və hətta qardaşı Ağarzanı da yadına saldı.
Ağarzayla yaşıd idilər. O qədər çilingağac, atmirnoy
oynamışdılar ki...
Fuad:
—Necəsən, Əlabbas dayı? — dedi.
—Sağlığıva dolanırıq. Day qolumda o qüvvət qalmayıb, elə
gözlərim də zəifləyib bir balaca, amma səni tanıdım ha,
görürsən. Bayaqdan göz qoyuram, görürəm, balam deyəsən axı
bu adamın suyuşirin dəyir gözümə...
—Elə mən də səni o saat, sən yanaşan kimi tanıdım. Yenə
qır basırsan? — Atasıgilin tinindəki qır tiyanı yadına düşdü. —
O tindəki tiyan sənindir?
—Bə nə! Qonşu — görünür, o da Fuadın adını unutmuşdu
— nə əcəb, heç gəlib-eləmirsən bu tərəflərə?..
—Nə bilim, vallah, yolum düşmür...
—Yaxşı, de görüm oğuldan-uşaqdan nəyin var?
—İki oğlum var.
—Allah saxlasın…
—Allah səninkiləri də saxlasın, Ağarza necədir?
Əlabbas tutuldu, elə bil bir müddət dili söz tutmadı.
—Qonşu, — dedi — bəs bilmirsən ki, Ağarza beş ildi
rəhmətə gedib. Özün pəsməzara da gəlmişdin ki, Qurban
kişiynən... Yasamaldaydı yasımız, heyvan uşaq orda təzə ev
almışdı axı...
Fuad qıpqırmızı qızardı. Əlbəttə, yadına düşdü. Atasıyla
getmişdilər yasa. Əlabbasa başsağlığı da vermişdilər, "axır
qəminiz olsun" da demişdilər. Onu çaşdıran Yasamal oldu.
Yaddaşındakı Keçmişdə Ağarza, yaşıdı, məhlə uşağı Ağarza
533
burada yaşayırdı, burada, bu küçələrdə, bu dalanlarda onunla
qaçdı-tutdu, aşıq-aşıq, gizlənpaç oynardılar. Əlabbasın arvadı
Məşədi Gülsüm xalanın düzəltdiyi qırmızı şirni konfeti — taxta
çöpə keçirilmiş qırmızı "xoruzu" Ağarza tində satardı və bəzən
satmamışdan əvvəl yalayardı, həm öz qurdunu öldürərdi, həm
də "xoruzU par-par parıldardı. Fuada da təklif edərdi ki,
yalasın... Amma Çərkəz bərk-bərk tapşırmışdı ki, məbadə o
qırmızı şirin