n "xoruzlardan" yeyəsən, azar-bezar gələr adama
onlardan... Bu xoruzların puluna neçə dəfə kinoya getmişdilər,
Ağarza demişkən "İndiski qrabnisa" filminə, "Bağdadski vor"
filminə, daha neçə-neçə əmiri kinoya... həmin Ağarza, uşaqlıq
yoldaşı Ağarza, bax, bu məhəllədəki keçmişdə qalmışdı,
sonrakı illər Fuad onu görməmişdi, Yasamala isə tamam başqa
bir adamın, heç bir vaxt tanımadığı, görmədiyi bir başqa
Ağarzanın yasına getmişdi. Atası Qurbanın təkidiylə:
"Qonşudur, haqq-salamımız var, ayıbdır. Vaxt tap gedək". Birbirinə
oxşayan Yasamal evlərinin, bir-birinə oxşayan
həyətlərindən birində qurulmuş çadırın altında bir-birinə
oxşayan təziyyə məclislərindən biri...
—Bağışla, Əlabbas dayı, demək istəyirdim ki, Ağarzanın
külfəti necə dolanır?
—Niyə, sağ ol, pis deyillər.
"Bəlkə yenə səhv eləyib. Bəlkə Ağarzanın heç külfəti-filanı
yoxmuş, subay ölübmüş. Gərək bir Çərkəzdən, ya atasından
xəbər alsın".
Əlabbas durdu, görüşdüyündən qat-qat daha az bir
mehribançılıqla Fuadla xudahafizləşdi, bufetçiyə yanaşdı,
sonra çıxıb getdi...
Fuad xidmətçini çağırıb yeməyinin pulunu ödəmək istədi,
xidmətçi:
—Sizin hesabınız çatıb, — dedi.
Küçəyə çıxanda Fuad fikirləşdi ki, heç yaxşı düşmədi. Həm
qırçı Əlabbasın onu qonaq eləməsi, həm də Ağarza haqqında o
yersiz sual. Amma indi bütün bunlarla doldurmamalıydı başını,
534
çıxışını düşünməliydi. Səkkizə on beş dəqiqə qalmışdı. Bayaq
gəldiyi tinə deyil, o biri tinə buruldu və dərhal, bir an içində, tini
sağa burulan kimi iki küçə arasındakı üçkünc bağı görən tək, bütün
səhnə bir an içində gözləri qarşısında canlandı. Həmin bağ, həmin
tin, həmin küçələr idi... Yəni doğrudanmı, o gündən bəri yolu bura
düşməyib heç?
Toy günlərindən bir gün qabaq — gecə vaxtı — bir ya iki
radələri olardı — indi dəqiq yadında deyil — amma hər halda
gec idi, gecə yarını keçmişdi — Fuad Rumiyyəgildən çıxıb
evlərinə gəlirdi. Buradan keçəndə gördü ki, üç nəfər, ya dörd
nəfər idilər, yadında deyil, bir nəfəri maşına basıb