Çox
əcəb. Bax bu mənim bacım qızıdır. Bildiniz də? Daha ayrı söz
demirəm. Bacım qızı! Bildiniz? — Bəli bildik. — Hə, qızım,
keç otur. Xatircəm ol. Vəssalam! Di salamat qalın, — deyib
otaqdan çıxıb, bir də qayıdıb ki, bağışlayın a, siz də bağışlayın,
uşaqlar. Sonra çıxıb gedib, bacısıgildə basıb kəsib ki, bəs sən
arxayın ol, ürəyini buz kimi elə. Elə bil ki, qızın oturub
universitetdə leksiyada.
Maşın bol gediş-gəlişli şəhərbasardan çıxıb, getdikcə
seyrəkləşən yolla irəliləyirdi.
59
Susmuşdudar. Bir azdan sonra Təhminə:
—Yaxşı, nə olub, qəbul eləyiblər qızı? — deyə soruşdu.
—Hardan qəbul eləyəcəklər? Tökülmüşdü. Kəsiblər gedib.
—Niyə?
—Neçə niyə? Məmməd Nəsirin ağzına baxan kimdir?
Adamı o cür tapşırarlar?
Təhminə:
—Əlbəttə, — dedi, — tapşırmağın da öz ritualı, qaydaqanunları
var. Neçə deyərlər, zəngin adət-ənənələri. Əvvəlcə
kənar söhbətlər, sizin it bizim ərsini apardı, o yandan, bu
yandan, havalar xoş keçir, daha nə var, nə yox, sonra belə
sözarası kiçik bir işarə, ehyam, arifsən, gərək başa düşəsən, sən
mənim işimi düzəlt, biz də xəcalətdə qalmarıq, filan-peşməkan,
əl-əli yuyar, əl də üzü...
Zaur:
—Eh, kim kimədir, — dedi. Bir qədər susandan sonra
Məmməd Nəsirlə əlaqədar başqa bir əhvalatı xatırladı. —
Məmməd Nəsirin müdirimizlə olan əhvalatından xəbərin var?
—Yox.
—Bir gün Cəfər müəllim küçədə Məmməd Nəsirə rast gəlib.
Deyib: axşamın xeyir, Məmməd Nəsir. Bir də görüb ki,
Məmməd Nəsir iki əlini başına çəkdi ki, vay, Cəfər müəllim,
bütün mayam batdı. Kişi başa düşməyib: — Nə danışırsan
Məmməd Nəsir, nə mayabazlıqdır? Deyir: bəs, Cəfər müəllim,
əməlli-başlı özümə maya qoymuşdum. İçib əntiqə dəm
olmuşdum. Sizi gördüm tamam ayıldım. Bütün mayam batdı.
Təhminə güldü, Zaur:
—Neyləsin yazıq Məmməd Nəsir, — dedi. — O da kamını
içməkdən alır. Tək kişidir. Ürəyi darıxır, içir də. Bədbəxt oğlu
vaxtında bir halal süd əmmişin başını bişirib evlənməyib də, —
udqunub əlavə etdi, — əlbəttə, bişirmək onunçün o qədər də
asan deyil,