, amma...
Təhminə:
—Səninçün necə? — dedi, — səninçün asandır?
60
Zaur çırtmayla siqaretinin külünü atdı.
—Baxır da, — dedi və güzgüdə Təhminəyə göz vurdu. —
Baxır atəşin hərarətinə.
—Onda mənə bir siqaret ver, bir də atəş.
—Oho, sən çəkirsən? Heç bilməzdim.
Kibrit çəkdi. Maşının içindəki yeldöyəndə kibritin odu
yaralı quş kimi çırpınıb söndü.
Təhminə ikinci kibriti çəkib əlləriylə odu bələdi, bürüdü,
ovuclarının içində gizlətdi. Bir qullab vurub:
—Sən hələ çox şeyi bilmirsən, əzizim, — dedi.
—Bircə onu bilirəm ki, bu maşının içində indiyə kimi belə
dünya gözəli oturmayıb.
—Yəni bura çox dünya gözəli mindirmisən?
Zaur nə isə qeyri-müəyyən bir səs çıxardı, həm təsdiq, həm
inkar kimi qəbul etmək olardı.
—Maşını çoxdan almısan?
—Yeddi ay olar.
Kaş soruşmayaydı ki, hansı pula? "Atamın puluna" demək
istəmirdi. Təhminə soruşmadı. Yəqin hamı kimi o da bunu
bilirdi.
—Yaxşı işləyir, — dedi. Yarısual, yarıtəsdiq ifadəsi ilə dedi.
—Ceyran kimi qaçır. Zarafat deyil e, əlli at gücü var burda.
—Neçə?
—Əlli.
—Mənim bir tanışım vardı. "Volqa"sı vardı. Elə hey
qürrələnirdi ki, yetmiş at gücündədir. Bir dəfə lap zəhləmi
tökdü, dedim bilirsən nə var, maşının yetmiş at gücündədir,
amma başında yeddi at beynicə ağlın yoxdur. Küsdü məndən, o
gedən getdi.
—Kimdi ki o?
—Çox bilsən, tez qocalarsan. — Zaurun tutulduğunu görüb,
— elə-belə, bir tanışım idi, — dedi, — aramızda heç bir şey
yox idi.
Zaur düşündü ki, ağlına gələn sualı versin, ya verməsə
61
yaxşıdır, sonra qərara gəlib.
—Təhminə, — dedi, — bağışla, sənə bir şəxsi sual verim.
Amma incimə.
—Aha.
—Bəs Manaf səni qısqanmır?
Təhminə gülüb əlini onun başına çəkdi, saçlarını qarışdırdı.
Xoş bir gizilti iynə-iynə Zaurun bədənini dolaşdı. Bir an
gözləri dumanlanan kimi oldu, əlində rul oynadı, maşın sərxoş
kimi ləngər vurdu.
Təhminə müvazinətini güclə saxlayaraq:
—Oho, nə yaman odlu cavansan, — dedi.
Zaur cəld özünü ələ aldı. Bir qədər əsəbi güldü.
Maşın yolu yumaq kimi təkərlərinə