sarıyırdı. Ağaclar,
teleqraf dirəkləri arxaya yıxılıb qalırdı. Uzaqda asfalt üzərində
ilğımlar-gölməçələr parlayır və yoxlaşıb gedirdilər. Maşın yolu
hərisliklə udur, udurdu.
Təhminə:
—Məndən sənə əmanət, — deyə sükutu pozdu, — əgər
günlərin bir günündə işdi-şayəd evlənib eləsən, mütləq arvadını
qısqan. Qısqanclıq duydun, duymadın, əsasın oldu, olmadı, heç
təfavütü yoxdur, əgər istəyirsənsə arvadın səni saysın, sənə
hörmət eləsin, yerivi bilsin, mütləq qısqan onu. Əlbəttə, daha
lap xırdaçılıq eləyib zəhləsini tökmə, yazıqdır. Görürsən elə
kişilər olur e, yerli-yersiz səfeh-səfeh qısqanıb arvadı çərlədir,
dığ edirlər. Əlbəttə ki, o cür yox, amma belə öz qaydasında,
həmişə gərək arvadın elə bilsin ki, sən onu dəlicəsinə
qısqanırsan, amma ağır kişisən, büruzə vermirsən. Onda bütün
işlər yaxşı gedər. Görürsən sənə necə məişət dərsi verirəm,
desələr kim öyrətdi, denən elə özüm bilirdim.
—Çox sağ ol, artıq dərəcədə minnətdaram.
Uzun bir qullab vurub sözünə davam etdi:
—Çünki bilirsən, qısqanmamaq arvadı təhqir edir, fikirləşir
ki, yəqin ya ərim mənə biganədir, sevmir məni, ona görə
qısqanmır. Ya da ərimin rəyincə mən elə idbar bədəncərəyəm
62
ki, heç kəs, heç bir kişi ömründə mənə yaxın düşməz. Bildin?
Necə deyərlər, əndazədən çıxmadan, həddi-ölçünü itirmədən
belə qaydasınca bir balaca qısqanmaq mütləq lazımdır.
—Sənin ərin belə edir?
Təhminə onun atmacasını qulaq ardına vurdu:
—Sənə bir dərs də verim, — dedi. — Heç olmasa bugünkü
səfərimizdə təzə bir şey öyrən. Əgər arvadın bilsə ki, ona
xəyanət etmisən, coşub özündən çıxa bilər, qab-qacağı sındırar.
Çox dəlisovdursa, nə bilim, lap vurar özünü yandırar, ya gedib
rəqibinin saçını yolar, üz-gözünü cırmaqlayar, dağıdar. Yox
əgər insan adamdırsa, nəcibdirsə, xasiyyətcə həlimdirsə, üzə
vurmaz, içinə salar, içini yeyər, içəridə yanıb-yanıb qovrular.
Ərinə qəzəblənər, qızar, nifrət eləyər. Amma bu hisslərin heç
biri həqarət deyil. Ərə qarşı həqarət, ikrah hissi ancaq bir halda
baş