ş qaldırır. O vaxt ki, arvad özü ərinə xəyanət edir, həm də
bilir ki, əri bunu hiss eləyə-eləyə özünü bilməməzliyə,
eşitməməzliyə, görməməzliyə qoyub. Bax onda arvad kişidən
iyrənməyə başlayır. Bütün başqa hisslər, qəzəb də, nifrət də
sovuşub gedir, sönür, soyuyur, amma bu hiss, iyrənmək hissi
ömürlük qalır. O adama daha yaxın dura bilmirsən. Elə bil
qurbağa, kərtənkələyə toxunmaqdan çimkinən kimi
çimkinirsən. Bildin? — O, əlini yenə Zaurun saçlarına tərəf
uzatdı, lakin tez çəkdi. — Yox, yox, sən allah, — dedi, —
yaxşı yadıma düşdü. Sən elektriklisən. Sonra maşını aşırdarsan,
xataya düşərik.
Zaur:
—Bütün bunlar mənimçün çox mürəkkəbdir, — dedi, —
onunçün də evlənmirəm.
—Bir yana baxanda elə yaxşı eləyirsən.
Yenə bir müddət sükut çökdü. İki dolu taksi hay-haraylı
siqnallarla onları haqlayırdı. Qabaqdakı maşının sürücüsü əlini
siqnala batırıb çıxarmırdı. Zaur çəpəki güzgüyə baxıb, ayağını
qaza basdı. Maşının şüşələri titrədi. İndi maşınlar döş-döşə
gedirdi.
63
Sürücünün yanında oturmuş bığlı kişi onlara baxıb irişir,
dişlərinin iki cərgəlik qızılında günəşi əks etdirirdi.
Təhminə:
—Nə oyun çıxarırsan? — dedi. — Nə bəhsə-bəhsə
girmisən? Qoy keçib getsinlər... Yavaş-yavaş sür, söhbət
eləyirik.
Zaur ayağını pillə—pillə qazdan çəkdi.
Hər iki taksi güllə kimi ötüb qabağa çıxdı. Kəsik-kəsik
siqnallarla qələbələrini qeyd etdilər, uzaqlaşdılar.
Təhminə:
—Mən idarəyə gələndə uzun zaman işçilərlə dil tapa
bilmirdim, — dedi. — Mənə elə gəlirdi ki, çox kütdürlər.
İçlərində bircə Nemət ağıllı, mədəni adama oxşayırdı. O da
həmişə elə qayğı içində idi, elə bil alnında yazılmışdı ki,
"neyləyim, necə eləyim nə cür dolanım?" Mənə elə gəlirdi ki,
heç vaxt onlarla dil tapa bilməyəcəyəm. Amma vaxt adamı
bilirsən necə dəyişir! Adam heç özü də bilmir, — maşının
küləklik pəncərəsini açıb siqaretin kötüyünü bayıra vıyıldatdı,
— bax, saatı görürsən, saniyə əqrəbi necə tez qaçır. Gözünü
zillə bax, gör heç saat əqrəbinin hərəkətini görə bilərsən?
Amma