t növbədə dayanmış çil-çil köynək oğlanın
nəzərindən yayınmadı.
—Ə kişi, bəs deyirdin "Futbol" yoxdur? Deməli, daşbaşçün
saxlamısanmış. Barı saç-saqqalından utan!
Salman kişi partladı:
—Ağzını dağıtma, qırışmal! Daşbaşı atan eləyir. Bu yoldaş
9
abunəçi yazılıb. Abunəçini qoyub sənə verəcəyəm?
Nemət aralanıb gedə-gedə Salman kişinin səsini eşidirdi.
—Sən də zəhmət çəkib vaxtında yazılaydın.
—Abunəçi burdan niyə gəlib alır? — Oğlan son zəif bir
cəhd də etdi. — Evinə yazdırar da...
—Kefi belə istəyir. Burda yəni sənlik bir iş var?
Salman kişi elə böyük bir canfəşanlıqla ağın qara olduğunu
isbat edirdi ki, çil-çil köynək oğlan təslim bayrağını qaldırdı:
—Yaxşı, nöş dava eləyirsən? Bir sözdü dedim, deməmiş
olum, bağışla.
Nemət dodaqaltı qımışa-qımışa bağa girdi. Boş skamyada
əyləşdi. "Yox, deyəsən bu gün pis başlamayıb... qəribə yuxu.
Dadlı səhər yeməyi. Ətirli filtr. İki "Futbol" qəzeti".
Günəşli ilıq gündü. Ağ seyrək buludlar pərən-pərən olub
göyə dağılmışdı. "Belə gündə həmişə adamın ovqatı xoş olur".
Amma ovqatının xoş olmasının ayrı, daha vacib səbəbi də
vardı: Dadaş kişi sözünün üstündən qaçmasa...
Qəzeti açıb baxmağa başladı. SSRİ və İrlandiya seçmə
komandalarının sabahkı oyunu haqqında yazılar dərc
olunmuşdu. Məşqçilərin bəyanatları, komandaların heyəti,
gümanlar, fərziyyələr...
—Sabahın xeyir, Nemət, işə getmirsən?
Narın ətir iyi Nemətin burnunu çaldı. Başını qaldırıb
Təhminəni gördü.
—İndi gələcəyəm. Hazırlıqlı gəlmək istəyirəm. — Əlindəki
qəzeti göstərdi. —İstəyirəm futbol yeniliklərindən əvvəlcə
özüm agah olum.
Təhminə:
—Görək axırı bu futbol sizin başınıza nə oyun açır, — dedi
və gülümsündü. Ağappaq, xırda tən-bərabər dişləri vardı.
Qarğıdalı dənələri kimi bir boyda və narın.
Qırmızı baharı paltarının qolları kəsik idi. Yaxasından
ətəyinəcən bir düzüm düymə cərgələnmişdi.
—Yaxşı, hələlik, — deyə əl elədi, uzaqlaşıb getdi.
10
Nədənsə Nemət Təhminəni ürəyində həmişə Kaman-qız
çağırırdı.
"Kaman-qız!" Özünə