gözünü çək, iki-üç saatdan sonra bax, görəcəksən ki,
burdan bura gəlib. Adam da belədir. Uşaqlıqda tez-tez dəyişir.
Saniyə əqrəbi kimi. Böyüyəndə isə yavaş-yavaş. Saatlar, günlər
gedir, ömürdən gedir, gündə necə dəyişdiyini duymursan,
ancaq hər dəqiqə, hər saat dəyişirsən. İki-üç ildən sonra birdən
baxırsan özünü tanımırsan. Əşi, yəni bu mənəm?
—İndi sən də belə dəyişmisən?
—Hərdən düşünürəm özümü tanımıram. Necə oldu ki, mən
bu adamlarla uyuşdum? Uyuşdum yox e, dostlaşdım,
mehribanlaşdım, eyniləşdim...
—Nə olar ki? Dostlaşmısan, dostlaşmısan da. Dostlaşmaq
bəyəm pis işdir?
—Demirəm ki, pisdir. Məsələ onda deyil. Mən onlara
alışdım. Başa düşürsən, meyllərinə, həvəslərinə, sözlərinə,
64
zarafatlarına, ibarələrinə. Özlərinin, arvadlarının, uşaqlarının ad
günlərinəcən əzbər bilirəm. Mövqelərinə də bələdəm,
məclislərinə də, tostlarına, tamadalarına... əh!
—Yəni belə pis adamlardır?
—Eh, sən nə yapışmısan: pis-pis! Heç nə başa düşmürsən.
Pis adam. Yaxşı adam! — əlini başına apardı, küləyin dağıtdığı
saçlarını səliqəyə salmağa başladı, — dünyada nə pis adam var,
nə yaxşı adam. Ömür elə uzun çəkir ki, ancaq pis olmağa, ya
ancaq yaxşı olmağa heç kəsin hövsələsi çatmır. Görürsən biri
həyatı boyu gah yaxşı olur, gah pis...
—Yox, baxma, yenə adamnan adamda təfavüt var. Məsələn
tutaq Dadaş necə adamdır?
Güzgüdə baxışları toqquşdu.
Təhminə güldü:
—Ay vələdüzzina, məndən söz almaq istəyirsən?
Zaur:
—Yox, — dedi, — mən camaatın şəxsi işinə qarışmaq
istəmirəm.
Təhminənin baxışında əvvəlcə təəccüb oxundu, sonra nəyisə
anlamış kimi:
—A, belə de, — dedi, ciddiləşdi və əlavə etdi: — Bax, bir
şey məni çox maraqlandırır. Hamı elə bilir ki... — bir an
tutuldu, qısa tərəddüddən sonra davam etdi. — Mən Dadaşın
aşnasıyam. Çox yaxşı, indi məni maraqlandırır görüm, sən bu
barədə nə fikirləşirsən? Bax, sən Zaur Zeynalov.
Zaur:
—Zeynallı, — dedi, — mən? Nə bilim, mənə elə gəlir ki...
—Sən özün də dedin ki, mən dünya gözəliyəm. Çox yaxşı.
Deməli,