, istəsəm yüz sənin kimi cavan oğlan başıma fırfıra kimi
fırlanar.
Zaur kəskin ədayla:
—Fırlansınlar da!
—Oho, damağına dəydi. Yaxşı, yüz yox, on, beş. Yaxşı,
səndən bircə dənədir, bax, elə sən özün. Məndən xoşun gəlir,
65
eləmi?
Zaur:
—Elədir, lap elədir, — dedi və əsəbi hərəkətlə qazı basdı.
Maşın zəncirdən açılmış kimi irəli cumdu.
—Yaxşı, yaxşı, sakit ol. Dediyim odur ki, Dadaş mənim
nəyimə lazımdır? Keçəl, yekəqarın, yekəburun, qoca. Ondan
bir keçəcəyim, bir təmənnam da yoxdur. Müdirimdir. Çox
olsun lap bəd başına məni işdən çıxartdıracaq, yəni bir yerdə
bir parça çörək qazana bilməyəcəyəm? Siqaret ver görüm...
Yandırdı.
—Ay sağ ol. Məsələ ondadır ki, Dadaş özü də bunu başa
düşür, hərif deyil. — Tüstünü halqa-halqa maşının tavanına
üfürdü. — Dadaş barmağının ucuyla da mənə toxunmayıb.
Yəni onda bir toxunası hal da yoxdur. Hay-hayı gedib, vayvayı
qalıb, — güldü, — amma burda bir məsələ var. Dadaşa
şayiə, söz-söhbət lazımdır. Çünki o yaşda, o ağız burunda
mənim kimi cavan, gözəl bir arvadın adamı olmaq onun
başının ucalığıdır.
Yolun kənarında bir neçə nəfər dayanmışdı. "Moskviç"i
görüb əllərini qaldırdılar. Maşın yanlarından ötüb keçəndən
sonra arxadan qışqırışdılar.
—Məndən nə gedir? İndi ki bundan Dadaşın könlü xoş olur,
qoy olsun, qoca kişidir.
—Düz demirsən. Mən eşitmişəm ki, söz düşəndə Dadaş
həmişə bu şayiəni danır.
—Ay allah, nə yaman uşaqsan sən hələ! Əlbəttə danacaq. O
vaxt ki, bu şayiə yox idi, onu yaratmağa cəhd edirdi. Bəli, bəli,
bu fikir onun özündən başqa heç kəsin ağlına gəlmirdi. Özü
başladı belə rəy yaratmağa. Əlbəttə, çox ustalıqla, altdanaltdan.
Nə bilim işdən bir yerdə çıxmaq, məni ötürmək, ikibaşlı
sözlər, mənalı baxışlar. Məsələn, otaqda mənimlə qəsdən sırf
rəsmi danışırdı. Çöldə-bayırda, dəhlizdə isə tutub uzun-uzadı
söhbət edirdi. Özü də xısın-xısın, pıçıltıyla. Hamı da görür axı.
Deyirlər, balam, bu nə söhbətdir ki, otaqda hamının yanında
66
eləmirlər; xəlvətə çəkilirlər? Sonra başqa şeylər