də vardı.
Məsələn, bax belə xırda təfərrüat. Axşam bizə zəng eləyir,
mənimlə, Manafla danışır. Görürsən, deyirəm ki, xəstəyəm,
bəlkə sabah işə gələ bilmədim. Bəli, səhər, idarədə bunu belə
xüsusi cür xəbər verir: Təhminə bir balaca kefsizləyib, bu gün
işə gəlməyəcək.
—Yaxşı, sən də sözbazlıq eləmə də, burada nə var ki?
—Başa düşmürsən? Guya bu məlumatı sadəcə telefonla
almayıb, hamıda belə təsəvvür oyanır ki, guya bu nə isə yaxın,
məhrəm adamdır, bir sözlə, ev adamıdır. Ailənin içindən gəlib
işdə xəbər verir. — Susdu və bir qədər əsəbi əlavə etdi: —
Təhminə işə gəlməyəcək. Guya başqası bunu zəng eləyib bilə
bilməzdi. Kibriti ver görüm. Sönüb. Aha... Hə, sonra ki, başladı
söz-söhbət, eyhamlar, onda da arifdi, başladı danmağa, özü də
elə can-başla danmağa başladı ki, yatanları da ayıltdı. Çox
vaxt görürsən, özü bu söhbəti heç eşitməyənlərə eşitdirirdi: əşşi
mənimçün söz çıxarıblar, yaxşı deyil, qızım yerindədir; gedər
ərinə çatar, duz-çörək kəsmişik, filan-peşməkan. Deyərsən
daha bundan namuslu adam yoxdur, — istehzayla əlavə etdi,
— qeyrət dağarcığı, — susdu, sona yenə sözünə davam etdi. —
Hə, belə-belə hamıda fikir oyandı ki, bəli, burda mütləq bir iş
olmamış deyil. Mən də qaldım gic vəziyyətdə. Hər sözümü, hər
hərəkətimi başladılar müəyyən yerə yozmağa. Dadaşa
mehribanlıq da göstərsəm, etinasızlıq da, heç fərqi yoxdur. Hər
şeyi bir cür başa düşürlər.
Birdən nədənsə Zaurun Təhminəyə yazığı gəldi. Düşündü
ki, bütün bu yüngülməcazlığına, əzilib-büzülməsinə
baxmayaraq, yəqin onun da öz dərdi-səri var.
Təhminə:
—Əlbəttə, — dedi, — mən də istəsəm, yüz cür kələk qurub
işin içindən çıxaram. Məsələn, bəd ayaqda adımı bir
başqasıynan çıxardaram. Dadaş da qalar qurumsaq kimi baxabaxa.

Qəfildən maşının güzgüsündə gözləri Zaurun nigaran
67
baxışlarıyla haçalandı, bir an içində şıltaq bir fikir beynindən
keçdi.
—Məsələn, — dedi, — şayiə buraxardım ki, səninlə
sevişirəm. Hamı da inanardı, çünki, maşallah, şəkil kimi
göyçək oğlansan,