, özün də subay, — şaqqıldadı, — bura bax,
yoxsa elə bilirsən səninlə plyaja getməyə də onunçün razı
oldum, məqsədim var, hə? Düzünü de, sən allah, elə
fikirləşirdin?
—Arvad deyilsən sən, şeytansan, şeytan.
—Nə olar? Qoy şeytan olum. Bir var dəli şeytan. Mən də
dərdli şeytanam.
—Nədir axı sənin dərdin, Dadaş?
Təhminə bu sözləri də qulaqardına vurdu, cavabsız qoydu.
—Bəli, çox şey edərdim, — dedi, — etmirəm, çünki mən
adamların hamısını başa düşürəm. Bilirəm bu dünyada kimə
gərək olan nədir. Dadaşa ancaq vur tut quru söz-söhbət
lazımdır. Necə deyərlər, ocağın tüstüsü. Nə olar, qoca kişidir,
qoy könlü xoş olsun. Məndən nə gedir?
—Necə nə gedir? Bəs adına ləkə gəlmir?
—Əzizim, — dedi, — adlarına ləkə düşməkdən qorxan
bilirsənmi kimlərdir? O adamlardır ki, təmiz elə bir adlarıdır,
özləri çoxdan çirkab içindədirlər. Ona görə də ancaq quru
adlarını qoruyurlar. Aman günüdür ləkə düşər. Əgər mən
özümü ləkəli bilmirəmsə, adamlar adıma nə ləkə vurur-vursun
vecimə deyil.
—Bəs Manaf da belə duşünür?
—O...mənim ərim ayrı oğlandır. Dünyada tayı-bərabəri
yoxdur. Deyir ki, ürəyim buz kimidir, arvadımdan arxayınam.
Təhminə aydan arıdır, sudan duru, intəhası, gözəldir. Gözələ
həmişə söz qoşarlar, o qədər paxıl gözügötürməyən var ki...
Düz demir, sən allah?
—Nə bilim, yəqin düz deyir də.
Təhminə rişxəndlə ona baxdı.
—Elə bilirsən dediyinə özü inanır? Qəlbinin dərinliyində
68
bilir ki, mən onu sevmirəm, deməli, ona sadiq də deyiləm.
Ancaq bu fikri beynindən rədd edir, bu barədə düşünmək belə
istəmir. Amma orda, lap, lap ürəyinin dibində, barmağını
Zaurun köksünə sarı uzatdı, — bax burda bir quyu var ha, onun
lap dibində, özünə belə təsəlli verir ki, nə olsun, mən də
Təhminəyə xəyanət edirəm. — Təhminə bərkdən güldü. —
Amma məndən beşbetər aşnaları bir ifritə bədəncərədirlər, gəl
görəsən! İkisini mən tanıyıram. Biri Bakıdadır, biri Tiflisdə.
Kişinin oğlu mejduqorodnı Don-Juandır. Yəqin Moskvada da
adamı var, amma mən tanımıram. Hər halda