tez-tez bəhanə
tapıb cumur Moskvaya. Odey, indi də bir aydır Moskvadadır.
Deyəsən, günü pis keçmir. Tezliklə qayıtmaq fikri yoxdur.
Laqeyd, tənbəl hərəkətlə maşının güzgüsünü özünə tərəf
çevirdi, dodaq boyasını çıxarıb dodaqlarını boyamağa başladı.
O, solğun boyaları sevmirdi, həmişə dodaqlarına al-qırmızı
rəng çəkir, özü də boyanı dodağına elə sıxırdı ki, dodağı qatqat
boyanırdı. Boyanı bağlayıb balaca sumkasına qoydu.
—Amma zövqü bir şey deyilmiş. Bilmirəm heç məni necə
bəyənib. Bakıdakı dəhrəcanlı bir şeydir, dam boyda. Tiflisdəki
də dəmbərəgöz, allah göstərməsin.
Zaur:
—Sən də bütün bunlardan belə sakit danışırsan, — dedi və
öz sualından özü utandı. — "Deyəsən, hansı əsrdə yaşadığını
unutmusan, Zaur kişi" — deyə düşündü.
—Eh, mənə nə! Od ver görüm. Sağ ol. Birinçi dəfə eşidəndə
pis oldum. Sonra adət etdim, laqeydləşdim. Ən ləzzətlisi də
odur ki, elə bilir mənim heç nədən xəbərim yoxdur. Gəlir, belə
ciddi tonla "sovnarxoza çağırmışdılar" — deyir. — "Tiflisə bir
həftəliyə ezamiyyətə göndərirlər". Mən də bilirəm axı, işdən öz
hesabına bir həftəlik məzuniyyət alıb. "Sabah gedirsən? —
deyirəm, — yoluna nə hazırlayım?" Bəli, Tiflisdə də şıdırğı
hazırlıq gedir. Bir nəfər var, mənə danışıb. Deyir arvadın ayrıca
mənzili var, iki otaq. Manaf teleqram vuranda ki, bəli gəlirəm,
otaqlara xüsusi xəli döşənir, döşəkçələr, mütəkkələr düzülür,
69
kişinin oğlu keçmiş xansayağı kef eləyir. Sonra...
Zaur çevrilib Təhminəyə baxdı. Təhminə tuşla çəkilib
uzadılmış kirpiklərini qaldırdı. Birdən Zaur onun gözlərinin lap
dibini gördü. Səhrada qəflətən qum axıb-çöküb quyu açılan
kimi, Təhminənin gözlərində nə isə uçub-dağılmışdı, gözlərinin
lap dibində, bəlkə də dibsizliyində nə isə zil qaranlıq bir
lağımın ağzı açılmışdı. Qəlbin gizlinlərinə açılan bir lağım,
uçuruma aparan bir yolun ağzı.
Zaur:
—Lazım deyil, — dedi, — danışma. Keç ayrı söhbətə.
—A... belə de. Bu cür söhbətlər sənin zərif qəlbinə toxunur.
Bəs özünü elə göstərirdin ki, müasir