Sonsuz! Dəhşətli sözdür,
eləmi?
—Yaxşı, bu qədər "uşaq, uşaq" deyirsən, bəs özünün niyə
uşağın yoxdur?
—Mənim? Ha, ha, ha. Mənim ha? Əzizim, bütün bu
dediklərim nəzəri mülahizələrdir. Dəliyəm ki, uşağım olsun?
Dünya beş gündür, əzizim, gəz, dolan, kefini çək.
—Manaf da belə deyir?
—Manaf? Yox, Manaf yəqin istəyir. Kişilərə nə var ki?
Onlara nə əziyyət düşür? Amma bəs mən yazıq deyiləm ki,
cavan ömrümü uşağın cığ-vığında çürüdüm? Yox, əzizim, uşaq
saxlamaq, böyütmək mənim təbiətdə adamçün deyil. Odur
qonşumuzda bir arvad var, Mədinə. Görürəm də, uşaq dığ
eləyib onu, canını boğazına yığıb. İndi üç yaşındadır. Arvada
göz verir, işıq vermir. Əri də yazığı atıb gedib.
—Atıb gedib?
—Hə. Elə birinci il. Uşaq olandan altı ay sonra. Bir yandan
namərdlikdir, bir yandan baxanda da, yazıq başını götürüb
qaçıb. Uşaq aman vermirdi ki... Sutkada 24 saat ağlayırdı.
74
Aralığa yenə sükut çökdü. Dəniz hələ görünmürdü. Amma
elə bil nəfəsi, havası, iyi duyulurdu.
—Uşaq olmamışdan kişi lap Mədinəni divara çıxardırmış ki,
bəs uşaq istəyirəm. Sonra bir gün Mədinə deyib ki, hamiləyəm.
Kişinin az qalıb ürəyi getsin. Başlayıb şadlığına şitlik eləməyə.
Səhərisi gün qoyun kəsdirib. Mədinə deyir ki, doqquz ay
başıma pərvanə kimi dolandı. Deyir, gəlib qulağını qoyardı
qarnıma, qulaq asardı, görsün nə eşidir; uşaq hərəkət eləyir,
yoxsa yox. Diqqətlə, deyir, qulaq asırdı, dəqiqələrlə. Lap
saatsaz saata qulaq asan kimi, — adəti üzrə yenə qəfilcən
susdu, söhbətini yarımçıq kəsdi. Baxışları yenə də maşının
güzgüsündə toqquşdu. Təhminənin gözləri uzaqlaşmışdı.
Harasa çox-çox aralı bir aləmə çəkilmişdi. Susması kimi
yenidən danışmağa başlaması da qəfil, gözlənilməz oldu, —
axı mənim atam saatsaz idi. Yadımdadır, xarab saatları
gətirərdi. Düzəldərdi, sonra qulağına qoyub dinlərdi. Tam
dəqiq işləyib-işləmədiyini səsiylə təyin edərdi. Bax, o kişi də
arvadının qarnına belə qulaq asarmış. Bir kinoda görmüşəm,
kəndçilər də torpağa elə qulaq asırlar. Gördüm, lap