mahnı var e, "Ətrini yastığından alıram,
sənsiz?" Bəli, oxuyuram, getmişəm özümə, bir də görürəm o
biri otaqda kişi pəhəpəh bərk boğazını arıtlayır. Dayandım,
fikirləşdim, dedim ağrım ürəyinə, sonra elə bilər onunçün
oxuyuram, onun ətrini yastığından alıram. Külbaş həmişə
tənbəki iyi verərdi. Ay sən öləsən, dedim, yalansa səni görüm
76
torpaq səndən hündür olsun! Nə uzadım, deyir, getdim, evdə nə
ki balış vardı, hamısının üzünü çıxartdım, yudum, sərdim
eyvandan, lap qapısının ağzından. Niyə gülmürsən, gülməli
deyil?
—Əcəb arsız arvaddır!
—Yamanca arsızdır. Görürsən deyir ərindən, kişini yaş
yuyur, quru sərir, söyür, nə bilim qarğayır, ağlayır, sonra
başlayır oğlunu öpməyə, dişləməyə, deyir qurban olum buna,
ər nəyimə lazımdır, atam da budur, qardaşım da, ərim də. Bir
də görürsən gözlərinin yaşı qurumamış götürdü uşağı, düşdü
ortalığa, başladı süzüb oynamağa.
Zaur:
—Bu da dəniz, — dedi.
Hələ çəkilib bitirilməmiş rəsm kimi idi dəniz. Elə bil rəssam
kətana yalnız bir neçə cizgi çəkmişdi — sahilin köbəri, üfüq
xətti, nöqtə-nöqtə qayalar. Vur-tut ikicə də rəngə əl atmışdı:
maviyə, səma və dəniz üçün, bir də sarıya, sahil qumları üçün.
Elə bil seyrək kətanın üstündə hələ çəkiləsi çox şey vardı.
Səmaya pərən-pərən buludları, dənizə köpüklü dalğaları əlavə
etmək olardı. Göydə qağayılar çəkmək olardı, yerdə əlvan
köşklər, suda ağ yelkənlər. Sahildə, dənizdə adamlar çəkmək
olardı. Ancaq hələ heç biri çəkilməmişdi. Nə dalğalar vardı, nə
yelkənlər, nə qağayılar, nə də adamlar.
—Bax, bu yol Pirşağıya gedir, ancaq sən bu yana burul, aha,
bax belə, indi tut bu yolun ucundan, sür. Gedib mən deyən yerə
çıxacaqsan.
Maşın torpaq yolla atılıb-düşməyə başladı.
—Hələ çox gedəcəyik?
—Gəlib çatdıq. Saxla.
Dişdəm-dişdəm qayalar bu plyajı sahilin o biri sahələrindən
ayırırdı. Bura lap xəlvət yer idi. Təpə tənha. Torpaq yol da
gəlib qumlarda itirdi.
Maşını saxlayıb qumluğa düşdülər. Təhminə ayaqqabılarını
çıxarıb əlinə götürdü. Ayaqlarında narın