n qumların xoş qıdığını
77
duyanda elə bil vaxt uzaqlarında qalmış qərib bir diyara —
uşaqlıq diyarına düşdü. Boğazında qəhərlənən ilıq, sentimental
bir dalğadan boğulacağından qorxaraq, dərhal özünü ələ aldı,
bütün oyanan, baş qaldıran xatirələri süpürüb atdı.
—Sumkanı bəri ver, — dedi. Arxa pəncərənin qabağında
fotoaparatı görüb bu mövzudan yapışdı. Uşaqlıq diyarından
qaçdı.
—Sən foto çəkirsən?
—Hərdən-birdən. Aparat çoxdan yadımdan çıxıb maşında
qalıb.
—Götür, şəklimi çəkərsən.
"Yox, əzizim, keçəl suya gedən deyil, — deyə Zaur
düşündü.— Zaur kişi lap sən deyən uşaq deyil, şəkil sənəddir.
Mənim də belə-belə sənədlərdən xoşum gəlməz".
Ləpədöyənə çatdılar. Zaur əlini suya vurub:
—Qiyamət sudur — dedi və soyunmağa başladı.
Mis kimi qaralmış bədəni boynundan topuqlarınacan əzələ
idi. Hər hərəkətində əzələlər oynayırdı. O özü də bu əzələ
oyunundan və oyunun yaratdığı mənzərədən həzz alırdı.
—Bəs niyə soyunmursan?
—Mən hələ çimmirəm.
—Niyə?
—İstəmirəm.
Elə qəti səslə dedi ki, Zaur inad eləmədi. Əllərini torpağa
qoyub, iki dəfə mayallaq aşdı. Bir neçə kərə tullandı, əl-qol
atdı. Sonra dənizə cumdu.
Bayaqdan bəri gözlərini ondan çəkməyən Təhminə paltarını
soyunmadan dənizin içinə girdi, su dizinə qalxanacan irəlilədi.
Zaur bir-iki dəfə suya baş vurdu. Həftənin, işin, yolun
aqırlığı qat-qat, qabıq-qabıq canından çıxırdı. Suyun üzdə yuxu
kimi ilıq, dərində soyuq axını dərisini oxşayır, əzələlərinin
gərginliyini boşaldır, əsəblərini sakitləşdirirdi. Nənəsinin sözü
yadına düşdü. "Xalçanı yatımına görə sığallayarlar". Elə bil
dəniz onu yatımına görə sığallayır, oxşayır, dincəldirdi.
78
Üzüb uzaqlara getdi, sahil kiçildi, maşın sarı fonda yaşıl
ləkəyə çevrildi. Təhminə görünməz oldu. Su boy vermədi.
Dənizin əzəmətli hüdudsuzluğu, ləpəsiz hamarı, dəniz
sakitliyinin baş gicəlləndirən ahəngi bir an vahimə kimi onu
basdı, eyməndirdi.
Lakin dərhal özünü topladı. Uzun illərin idman məşqlərini,
üzgüçülük məharətini xatırlayıb rahatlaşdı,