toxtadı. Bildi ki, bu
hiss, su boy vermədiyindən, bir də dənizin aram ləngərindən
oyanır. Qollarını açdı, dənizin üzündə xaçvarı uzandı. Göyü
gördü. Hardansa gəlib keçən seyrək buludlara baxdı.
Təhminəni düşündü. Onun qənirsiz gözəlliyini, boyalı
dodaqlarını, sürməli gözlərini, uzun ayaqlarını. Gülüşündəki,
səsindəki, qoxusundakı qadın cazibəsini. Xasiyyətindəki
qəribəliyi, pərakəndəliyi, söz-söhbətinin dağınıq
məntiqsizliyini...
İstədiyi və isindiyi başqa qadınları xatırladı və etiraf etdi ki,
hələ heç birisi onu bu dərəcədə cəzb etməyib. Sövqi-təbii,
ançaq qəti bir arxayınlıqla bilirdi ki, özü də Təhminənin xoşuna
gəlir. "Yaxşı, bəs beləysə, biz sadəcə bir-birimizin ola
bilmərikmi? Bəs nə üçün bu təbii, insani istəyə mütləq
cürbəcür don geyindirmək lazımdır — nə bilim hiss, duyğu,
məhəbbət, intizar, nə bilim daha nə cür təmtəraqlı, boş-boş
bekara sözlər. Nə üçün, axı nə üçün bu qədər yersiz hədər,
havayı söz demək lazımdır? Nə üçün bu qədər danışmaq
lazımdır? Əgər biz hər ikimiz bunu istəyiriksə, bu olmalıdırsa,
mütləq olacaqsa, bütün bu sözlər, nə mənim, nə də onun
inanmadığı sözlər, duymadan, istəmədən kimə lazımdır? Mənə
yox, ona yox. Bəs kimə? Burada bizdən başqa kim var ki? Heç
kəs... Ancaq yenə də nə mənə, nə də ona lazım olan sözlər
deyilməlidir, sanki burda kimsə, başqa bir görünməz var, onun
xatirinə, onun başını tovlamaq üçün. Nə qəribə! Bəlkə bu da bir
dəbdir, adət-ənənədir?
O, Təhminənin bütün yoldakı danışıqlarını da bax elə bu
dəbin nömrələri sayırdı. Gərək mütləq əvvəl-əvvəl o yandan-bu
79
yandan, kənar-kənar işlərdən danışasan, göstərəsən ki, yox heç
vəchlə ola bilməz ki, mənim fikrimdə bir elə o məsələ olsun.
Yox, yox, əksinə, bu heç mənim ağlıma da gəlmirdi. Sən nə
danışırsan? Yox, yox... Ay-hay! Bu yalan, riyakarlıq kimə
gərəkdir? Dedim ki, gedək plyaja ikimiz, ha, bax mən o sözləri
deyəndən, sən razılaşandan indiyəcən bütün keçən vaxt
ərzində, nə danışırıq danışaq, ikimizin də fikrində bir budur.
Sənin