n də, mənim də. Yaxşı bəs bütün uzun müqəddimələr,
uvertüralar, bu cürbəcür don geyindirmək komediya deyil,
nədir?
Heç olmasa mənimlə dənizə girəydi. Bəlkə dənizdə adam
yarımçılpaq olanda, sözlərə, istəklərə də don geyindirib
bəzəmək lazım olmur. Bəlkə dənizdə bu boş sözlərsiz də
keçinmək olar. Deyərdim, gəl sənə üzmək öyrədim,
toxunardım, qucaqlardım, sinəmə sıxardım. Vəssalam.
İndi sahildə gərək bütün mərhələləri keçəsən. "Saçların nə
gözəldir, qoy sığallayım, bəli, əlini saçına çəkirsən, sonra
boynuna, sonra birdən qəfilcən, guya ki, coşub qucaqlayırsan,
bəli, ehtirasın aşıb-daşıb, sonra... tfu!
Sahilə tərəf üzməyə başladı. Təhminə görünmürdü. Sahilə
çıxdı. Boylandı. "Bəli də, işimiz var!" Bərkdən çağırdı:
—Təhminə!
—Burdayam.
Başını qaldırıb qayanın zirvəsində Təhminəni gördü.
—Ehtiyatlı ol, yıxılarsan!
—Qorxma. Aparatı götür. Çək mənim şəklimi bax burda.
—Yaxşı.
Aparatı götürdü. Sayğacına baxdı. Lent çoxdan qurtarmışdı.
—Tərpənmə, — dedi, sakit dayan. — Aha, oldu.
—Belə də çək. Bax bu cür.
—Yaxşı. Aha. Oldu. Di düş bura.
Təhminə qayaların üstündən keçi kimi tullana-tullana lap
aşağı düşdü.
Zaur yerə sərələnmişdi, özünü günə verirdi. Tüklü sinəsi
80
qabarıb-enirdi. Sonra üzüstə çevrildi, torpağa sərilib quyu
qazmağa başladı.
Təhminə sumkanı açıb yuxa, göyərti, qırmızı turp, ar pendir
çıxartdı. Kiçik salfeti sərdi.
Həmişə kefdə-damaqda yaşayan bu məclislər gözəli elə bir
evdarlıqla süfrə açırdı ki, Zaur ona sonsuz bir təəccüblə
baxırdı.
—Mən heç bilməzdim ki, səndə belə evdarlıq damarı var.
—Bayaq dedim, yenə də təkrar edə bilərəm ki, sən hələ çox
şeyi bilmirsən. Bax, məsələn, bilmirsən, mən bu sumkada sənə
nə sürpriz hazırlamışam.
Zaurun barmaqları qazdığı quyuda suya çatdı. Başını
qaldırıb:
—Nə sürpriz? — deyə soruşdu.
Təhminə cavab vermədən əlini sumkanın içinə salladı. Tünd
rəngli bir şüşə çıxartdı.
—Moskvadan gətirmişəm, — dedi. — Bir il idi gizlədib
saxlamışdım. Sənin qismətin imiş. Fransız