dedi, — mənə yaxın gəlmə.
Sonra dedi ki, əgər uşaq istəsəydim on səkkiz yaşında
olanda doğardım. Dedi ki, on səkkiz yaşında mən uşaq
saldırmışam. Dedi ki, bu mənim ilk eşqim idi. İlk və son eşqim.
Sonra Təhminə ilk və son eşqini danışmağa başladı. Dedi ki,
on altı yaşında olanda o adama rast gəlib. Onun adını
83
çəkməyəcəyəm. Çünki onu hamı tanıyır, bəlkə elə Zaur da
tanıyır. Yox, axmaq, əlbəttə, Dadaş deyil, nə yapışmısan bu
Dadaşdan? Dadaş nə zibildir onun yanında? Dadaş onun heç
dırnağı da ola bilməz. O, dünyalar gözəli idi, mən onu məlaikə,
huri-qılman, Yusifi-Kənan, nə bilim, şahzadə, allah,
peyğəmbər bilirdim. Onun yolunda hər şeyə hazır idim. Onu
görəndə ağlımı itirirdim, öl desəydi ölərdim, qal desəydi
qalardım. Bir gün bildim ki, hamiləyəm. Axmaq canım həm
qorxudan ödümü udmuşdum, həm də sevinirdim. Getdim ona
da dedim, elə bildim o da sevinəcək. Axı bilirdim ki, uşaqları
yaman sevir, özü də deyirdi ki, bu yaxında ev alacam, onda
evlənəcəyik. Bax, bu kağız rəngində oldu. — Nə danışırsan,
— dedi, ayağıma yıxıldı, yalvarmağa başladı. — Bədbəxt
eləmə məni, mənim rayonda ailəm, uşaqlarım var. Apardı məni
Ermənikənddə bir həkimin yanına. Saldırdım uşağı. Bu da
mənim həyat universitetim idi. Eh, nə isə, gəl içək.
İçdilər, sonra Zaur soruşdu ki, bəs Manaf?
—Eh, nə Manaf! Bilmirəm bu Manaf səni niyə bu qədər
maraqlandırır? Manaf kimdir? Mənimçün Manaf bir heçdir,
sıfırdır, yoxdur. Odey Tiflisdə arvad-uşağı var, getsin onların
yanına.
—Uşağı da var?
—Qızı var. Yeddi yaşında. Bu il məktəbə gedəcək. Çantazad
alıb ona aparıb. Guya mən bilmirəm. Gizlədir məndən.
Vaxtilə Manaf mənim dərdimdən ölürdü. Amma ona mən heç
məhəl qoymurdum. Deyirdi öldürərəm özümü, gərək səni alam.
Axır bir gün lap məni cəzana gətirdi, zəhləmi tökdü, dedim,
bilirsən nə var? Bax, aç qulağını eşit: səndən əvvəl mənim
adamım olub, özü də onunla əməlli-başlı yaxın olmuşam.
Üzünə baxdım, yazığım gəldi. Ağappaq ağarmışdı,
barmaqlarını qulaqlarına tıxadı,