, indiki kimi yadımdadır, sonra
üzünü örtdü, bir müddət heykəl kimi donub qaldı. Sonra çıxıb
getdi. Üç gün ilim-ilim itdi. Üç gündən sonra gəldi ki, bəs ölüb
qurtarmışam. Doğrudan da üç günün içində gədənin ordu
84
orduna yapışmışdı, gözləri düşmüşdü çuxura. Dedi ki, mənim
üçün daha heç bir şeyin dəxli yoxdur. Qəbulumsan. Elə günü
bu gün gedək ZAQS-a. Dedim xeyr, əvvəlcə şərtimi bil. Heç
vaxt o adam haqqında nə məndən bir şey soruşacaqsan, nə də
ayrı yerdən bilməyə çalışacaqsan. Bu bir. Heç vaxt üzümə
vurmayacaqsan... — Sən nə danışırsan, — dedi. — Əlbəttə.
Daha bu barədə danışmadıq. İki gündən sonra getdik ZAQS-a.
Toyumuz axşamı baxdım ona, yazığım gəldi. Gördüm çox
sınıqdı. Bir gözü gülür, biri ağlayır. Dedim, bilirsən nə var,
şərtimiz şərt yerində. Amma qoy sənə deyim: həmin o adam
mənim nişanlım idi. Toyumuz bir həftədən sonra olacaqdı.
Amma... uşaqlıq elədik... bilirsən də, olanda olur... axmaqlıq...
Toyumuza iki gün qalmış getdi dənizdə batdı. Vallah, elə bil
dünyanı Manafa bağışladılar. Az qala ayağıma yıxılıb
ağlayacaqdı. Ay allah, kişilər nə yaman axmaq olur!
Təhminə danışır, danışırdı. Zaur onun səsini eşidir, ancaq
sözlərini qavramırdı. O, arxası üstə uzanıb ulduzlara baxırdı,
saçlarında qumların gecə nəmliyini — torpağın tərini duyurdu.
Uzaq ulduzlara baxır, dənizin xışıltısını, Təhminənin səsini
eşidir və Məmməd Nəsirin çox sevdiyi və tez-tez təkrar etdiyi
bir fikri xatırlayırdı. Düz deyir Məmməd Nəsir, dünyada ən
gözəl səfər içki şüşəsinin boğazından dibinə etdiyin səfərdir.
Bu səfərə ikimiz çıxmışıq. Gəlib çatmışıq lap şüşənin dibinə.
Dibinə lap az qalır. İndi başqa bir aləmdəyik. İsti, mehriban,
xoş, içki şüşəsinin dibi kimi kədərli bir aləmdə... xoş hara,
kədərli hara? Eh, aləm başımda qatışıb! Təhminə! Təhminə!
Təhminə də düşünürdü. Danışa-danışa düşünürdü. İçməklə
yox, keçmişiylə sərxoşdu. Elə bil uzaq günləri içib dəm
olmuşdu. Danışıqları qarmaq kimi keçmişə ilişir, illər, aylar
arxasında qalmış xatirələri