çəkib çıxarırdı. Təhminə düşünürdü
ki, adam heç vaxt qəlbən, ya zehnən, fikirlə, ya hisslə bəxtiyar
olmur. Bəxtiyarlıq ancaq keçəri duyumların təsadüfiliyidir.
Unudulmuş bir qorxunun, bir səsin, sözün, toxunuşun qəfil
külək kimi yaddaşa qayıtması...
85
Təhminə xoşbəxt olduğu anlar haqqında düşünürdü, bu anlar
o qədər tələsik, keçəyən, ötəyən idilər ki, onların xatirələrini də
beyində aydın canlandırmaq olmurdu. İllah da içkiylə
dumanlanmış beyində. Ancaq bir neçə cizgi, boya... yay gecəsi,
Pirşağı bağı, gecə, ulduzlu göy...
Təhminə lap balacadır. Nənəsiylə axşamdan yatıb. Gecə
səslərə oyanır, qatmaqarışıq səslər eşidir, adamların kim
olduqlarını təyin edə bilmir, ancaq bilir ki, qohum-qardaşdır,
şəhərdən qonaq gəliblər. Deməli, səhər hamısı dənizə gedəcək.
Sevincli bir hiss qəlbini bürüyür. Yenidən yuxu onu çəkib
aparır...
...Hər gün düz saat on iki radələrində dənizin üfüq xəttində
təyyarələr görünür. Dənizin üstüylə ucadan uçurlar. Paraşüt
buraxırlar. Ağappaq paraşütlər qönçə kimi açılır, çiçək-çiçək
mavi dənizə tökülür. Nənəsi hələ sağdır.
...Sahil... Güclü xəzri. Atasıyla qayanın üstündə dayanıblar.
Atasının qıçına sığınıb. Dəniz dalğalarını bayraq kimi qaldırıb.
Dəniz nümayiş kimi üstlərinə gəlir.
"Səni gördüm. İllərlə səni görməyə bilərəm. Təki biləm ki,
sən varsan. Varlığını uzaqdan-uzağa da duya bilərəm. Sahil
kəndlərinin sakinləri dənizi görməsələr də, duyduqları kimi.
Ancaq, əzizim, dəhşət odur ki, bir gün gedib görəsən dəniz yox
olub". — Uzun kişi barmaqları Təhminənin sağ əlinin
barmaqlarını bir-bir sığallayır, bir, iki, üç, dörd, beş. Sonsuz
təəccüblə Təhminədən soruşur: əzizim, sənin beş barmağın
varmış?
Moskva. Biz Moskvaya gələndə may bayramının ərəfəsi idi.
Aerodromdan şəhərə gəlirdik. Hər yan qırmızı geymişdi.
Qırmızı bayraqlar, qırmızı şüarlar. Taksiylə mərkəzə gəlirdik
və hər dəqiqə işıqforların qırmızı işığına büdrəyib dayanırdıq.
Biz Moskvadan gedəndə hər yan yaşıl geyinmişdi. Ağaclar,
otlar, sarmaşıqlı