ı eyvanlar. İşıqforun yaşıl işıqları, yaşıl
yarpaqlar kimi, yağışlı-günəşli küçələrə — aerodroma tərəf
yönələn maşınımızın təkərləri altına səpələnmişdi. Hər dəfə
86
içən kimi Moskvadayam. Yağış yağır. Yay yağışı. Göy
guruldayır. Adamlar qaçışırlar. Yağış kəsir. Hava açılır.
Altıncı mərtəbədə bir ev. Pəncərə. Pəncərədə uzun, ağ,
qırmızı, çəhrayı qladioluslar.
Pirşağı. İkindi çağı şəhərə gedən elektrik qatarının fit səsi
uzaqlaşır, itir... Yayın son günü, payızın ilk günü. Sakit qumlar.
Adamsızlaşmış bağlar. Boş boz sahil. Boz teleqraf dirəkləri,
arxayın bir sükut. Səssizlik...
Moskva. İsti, yumşaq xalı döşənmiş otaq. Yarımçıq işıq.
Çöldə çovğun, qar, külək. İçəridə qazla yanan soba. Radioda
uzaq, kəsik melodiyalar. Öz aramını, sonunu tapa bilməyən
sərgərdan bir melodiyanın yorğun, usanmış kədəri... Uzaq
dənizlərin, təlatümlü okeanların ardından gələn, çovğunlu,
boranlı efirdə gah itən, gah eşidilən bir səs. Ərəb qızının
yanıqlı mahnısı. Elə bil oxuyan, gecə özüdür. Uzun, qüssəli
Şərq gecəsi. İçini dolaşıb keçə kimi isidən konyak. Ağ yun
toxunma köynəkli dünya gözəli.
—Nədən qorxursan, dəli, nədən qorxursan?
Təhminə hönkürüb ağlamağa başladı.
Zaur onu ovutmaq istədi.
Təhminə:
—Yaxşı, ağlamıram, heç, keçər, sən fikir vermə, — dedi. —
Sən arvadların göz yaşlarına çox da fikir vermə, çox vaxt
özümüz də bilmirik ki, niyə ağlayırıq. Gəl içək.
Son qədəhi içdilər.
—Zakuskamız da qurtarıb.
Təhminə:
—Odey, ayı görürsən? — dedi. — Konyaka ən əla
zakuskadır. Sən sağ tərəfini dişlə, sol tərəfini mənə saxla.
İçdilər. Hərəsi ayın bir tərəfindən dişlədi. Təhminə:
doymadıq, — dedi, — gəl ulduzlardan plov bişirək, yeyək.
Göyü dənizin üstünə tutub ulduzları süzdülər. Bişirdilər,
yedilər.
Təhminə Zaurun üstünə qum səpməyə başladı:
87
—Gəl səni qumda basdırım.
Zaur:
—Cavanam,— dedi, — yazığam. Anamı ağlar qoyma.
İndidən niyə basdırırsan, hələ muradıma çatmamışam.
Sonra yadına bir əhvalat düşdü. Təhminəyə danışdı.
Bir dəfə ər-arvad axşam