r müddət danışmadı. Sonra:
—Dublyaj eləyəndə materialın içinə girmişəm, — dedi və
nəfəsini dərdi, — mətnə elə alışmışam ki, məncə, çətin olmaz.
—Neynək. Mənim etirazım yoxdur.
Yenə bir müddət susdular. Dinib—danışmadan
addımlayırdılar.
—Amma bilirsiniz də, Dadaş müəllim, — Nemət sükutu
pozdu, — qabaqdan yay gəlir. İstəyirəm ayrı iş götürməyəm,
elə bütün yayı oturub bunu işləyəm.
Dadaş arif idi. Mətləbi göydə tutdu.
—Sabah yadıma sal, — dedi. — Müqavilə bağlayaq səninlə.
Oturub rahat işləyə biləsən.
—Çox sağ olun.
Pis kişi deyil bu Dadaş. Görüb—götürmüş adamdır. Özü
deməyinə qırx ildir nəşriyyatda işləyir. Deyir başımın tükü sayı
adamlar görmüşəm burda. Otuz beş il bundan qabaq
kuryerlikdən başlayıb...
Ay dadaş, başıva daş.
Tərpənmə belə yavaş.
Bəli, şunu götür, şunu qoy. Ora qaç, bura qaç. Ora-bura
qaça-qaça bir gün olub korrektor, sonra redaktor, sonra şöbə
müdiri... nə isə, indi nəşriyyatda heç beş də yox, üç kişinin
12
biridir. Hörməti, söz-keçərliyi müdirdən heç əskik deyil.
Amma, insafən, heç özünü dartmağı-zadı yoxdur. Böyüknən
böyükdü, kiçiknən kiçik. Boş damarı da ki, futbol. Pah
atonnan! Bu yaşda belə həvəs?! Futbol adı gələndə kişinin
gözü-başı qaynayır. Elə "Futbolun" ikinci nüsxəsini də
onunçün götürmüşdü.
Avtobus dayanacağa çatıb nəfəsini dərdi. Qapıları açıldı,
düşüş-miniş başlandı. Nemət nömrəsinə baxdı. Yox, mənimki
deyil. Onun avtobusunun nömrəsi Nemətin yaşına uyğun idi —
33.
Görəsən camaatın dediyi nə dərəcədə həqiqətə uyğundur?
Yəni doğrudan Dadaşla Təhminənin arasında ayrı haqq-hesab
var? Heç inanılası deyil. Dadaş hara, Təhminə hara? Təhminə!
Kaman-qız! Bəli, bu da sənin kaman-qızın. Şaquli qadın. Yox
əşi, inanmıram, sözdür. Camaatdır da, danışmağa qeybət
gəzir... Amma bir yana baxanda... Dadaş da az aşın duzu deyil
ha, yüz fırıldaqdan çıxıb. Bildir Daşkəndə konfransa gedəndə
yadımdadır nə oyunlardan çıxırdı.
Nemət bir də Dadaşla Təhminəni gözlərində canlandırdı.
Dadaşın yekə qarnını, daz başını,