tərəfi plyaja çimməyə gedirlər.
Arvad xəstəymiş, qum vannası qəbul edirmiş. Kişi basdırır
arvadı boğazınacan qumun içinə, bircə başı çöldə qalır, özü də
gedir dənizə çimməyə. Hava bir az da qaralır. Arvad da qumun
içində xumarlanır, mürgüləyir. Qaranlıqda plyajnan səssiz,
işıqsız gedən bir maşın arvadın başını görmür, basıb üstündən
keçir, heç xəbəri də olmur. Kişi dənizdən çıxıb görür ki, arvadı,
bəli, xurd-xəşil olub ölüb. Az qala dəli olur, deyir öz əlimlə
torpağa basdırdım.
Zaur başını qaldırıb Təhminəni görmədi. Ora-bura boylandı,
qayalara, sahilə, dənizə, göylərə baxdı.
Göyə təzə ay çıxmışdı, təzə ulduzlar düzmüşdülər. Ay
işığında qayaların kölgələri daha da uzanmışdı. Sarı qumlar
gümüşə çalırdı. Ay dənizə saldığı yolu pul-pul döşəmişdi. Bir
səs, hənirti duyulmurdu. Bir an Zauru soyuq vahimə basdı.
Dəniz uğuldayır, uğuldayırdı. Qumlar ürpərir, ürpərirdi.
Təhminə qeyb olmuşdu.
Zaur durub üstündən qumu çırpdı, ora-bura qaçdı. Qayaların
lağımlarına baxdı. Birdən dəniz tərəfdən hənirti eşitdi. Dönüb
baxdı. Elə bildi yuxu görür.
Dənizdən çıl-çılpaq bir qadın çıxırdı. Elə bil ay işığından
heykəl düzəltmişdilər.
Lap yaxına gələndə Zaur onun soyuqdan titrədiyini gördü.
Bir an içərisində onu qolları arasına aldı. Qucağına qaldırdı.
Qayaların altına apardı.
Təhminə:
—Səni istəyirəm, səninəm, — deyə odlu-odlu pıçıldayırdı.
— Səndən uşaq istəyirəm.
Zaur hər şeyi — özünə çoxdan aydınlaşdırdığı, qəbul etdiyi
88
davranış qanunlarını da, bütün qadağaları, xəbərdarlıqları,
məsləhətləri, tövsiyələri, bütün ehtiyatlarını unutdu. Hər şeyi
unutdu.
Bir an onun bütün varlığı, məni, keçmişdi, indisi, gələcəyi,
atasının maşını, anasının şəhərdə qalmaq, nəşriyyatda işləmək
təkidi, bütün keçən sərgüzəştləri, bığlarına hopmuş bütün qadın
öpüşlərinin ətri, yağış altında gözləmələri, xəlvəti telefonavtomat
söhbətləri, duyduğu bütün qoxular, eşitdiyi bütün
nəğmələr, oxuduğu bütün kitablar, ona gülümsünən bütün
gözlər, içinə dik baxa bilmədiyi