i başqa gözlər, uşaqlıq
dəcəllikləri, yetkinlik çağının həvəsləri, idman yarışları, institut
həyatı, məşqlər, səfərlər, leksiyalar və imtahanlar, maşın
sürmək ehtirası, yaddaşındakı bütün sözlər, adlar, telefon
nömrələri, damarındakı bütün dadlar, çəkdiyi cürbəcür
siqaretlər, qulağındakı səslər, bu gün, dünən, bu axşam, bu
gecə, dənizin səsi, ay, burdakı ulduzlar — hər şey, hər şey
yığılıb, bir vəhdətə çevrilmişdi. İstək, ehtiras, həyəcan dolu,
gözləyən, tələsən, axtaran bir vəhdətə. Və bu vəhdət başqa bir
möcüzəyə, qaranlıq, gizli, dar vəhdətə qovuşmalı idi. Başqa bir
insanın bütün həyatını, keçmişini, indisini, gələcəyini, fikrini,
qəlbini, kədərini, ümidini, sevincini, aldanışlarını, bezarlığını,
onun — Zaurun heç bir zaman bilmədiyi və bilə bilməyəcəyi
şübhəm bir aləmi özündə cəmləşdirən vəhdətə qovuşmalı idi,
qovuşurdu...
Zaur Təhminənin üzünü, saçlarını, iztirablı gülüşünü
qumların haşiyəsində görürdü.
Təhminə Zaurun sifətini qaranlıq göyün, ulduzların
haşiyəsində görürdü. Və bu an varlığının hər hüceyrəsiylə
inanırdı ki, bu ehtiras, bu intizar, bu ağrı, mütləq, mütləq
nəticələnməli, sonlaşmalı, yeni bir həyata, yeni bir insana
çevrilməli, onlar İkisi Üçüncünü yaratmalıdırlar. Və bu Üçüncü
də hər ikisinin həyatı, acıları, sevinclərini bütün vağzallarda,
aerodromlarda, otaqlarda, telefonlardakı gözləmələrini,
idarədəki peşələrini, ya evdəki qayğılarını və tək bunların yox,
89
bunlardan qabaq olanların — əcdadların da varlıqlarını,
ömürlərinin son və ən vacib mənalarını, bəlkə Zaurun anasının
saçlarının, bəlkə Təhminənin atasının gözlərinin rəngini
özündə toplamalı, yığmalı, əks etməli, təmsil etməlidir.
İnsan nə qədər mürəkkəb olursa da, sonda o özünü nə isə
çox qısa və yığcam bir düsturla ifadə edə bilir. Və bu düstur
çaxmaq daşı kimi, kibrit kimi, başqa bir düstura, başqa çaxmaq
daşına, kükürdə toxunub qığılcım, yeni həyat qığılcımı, yeni
həyat yaradır, dünyaya Üçüncünü gətirir.
Bu Üçüncünün də öz həyatı, öz ağrıları,